8 Μαΐου, 2021
από Ragnarok Squat
176 προβολές



1η Μάη 2021…

Μετά την καραντίνα, ας αντικρίσουμε την κατάσταση γύρω μας.

Η πανδημία αποτέλεσε τον πυροκροτητή μιας τεράστιας διαδικασίας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, εντός της οποίας βυθιζόμαστε ραγδαία. Το Λονδίνο έχει ήδη προσαρμοστεί για τα καλά στα πλαίσια μιας “έξυπνης πόλης” – αυτό συνεπάγεται πως κάθε στοιχείο σε αυτήν την ταραχώδη μητρόπολη βρίσκεται σε διαδικασία να εισέλθει (ή έχει ήδη εισέλθει) σε ένα γιγάντιο τεχνολογικό δίκτυο: καπιταλιστικό σίγουρα, όμως σε μεγάλο βαθμό ψηφιακό, σχεδόν αυτόνομο, διάχυτο στο περιβάλλον γύρω μας, ακόμη και στους εαυτούς μας, στο κορμιά μας, στα μυαλά μας.

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση ενός αχανούς λαβύρινθου. Χαλκεύεται ένας κόσμος “ονειρικός”, αποστειρωμένος και μακάριος. Απόλυτη αποδοτικότητα, απόλυτη διασυνδεσιμότητα, απόλυτη απομόνωση. Με φρενήρεις ρυθμούς, ο κόσμος συρρικνώνεται σ’ ένα καλούπι πλήρως μετρήσιμο, προβλέψιμο και προσπελάσιμο απ’ την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), την Επαυξημένη Πραγματικότητα (AR) και το Δίκτυο των Πραγμάτων (IoT). Τα ακροτελεύτια ψυχία ζωτικής κι ανθρώπινης επαφής σιγοσβήνουν, καθώς αντικαθίστανται από τη διαχείριση μιας ρουτίνας ανηλεούς εκμετάλλευσης και ολοσχερούς απόγνωσης.

Όλο αυτό το διάστημα, η ζωντανή φύση γίνεται στάχτη – είναι ήδη πολύ αργά να το αντιστρέψουμε αυτό. Βρισκόμαστε ήδη εν μέσω μιας μαζικής καταστροφής. Καμία ανησυχία · Το κεφάλαιο δηλώνει έτοιμο να μεταπηδήσει από τις “καταστροφικές” πρακτικές της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων στις εξορύξεις σπάνιων γαιών (χρήσιμες για την κατασκευή ηλιακών πάνελ, ανεμογεννητριών, καθώς και για όλες τις έξυπνες τεχνολογίες στις οποίες βασίζεται πλέον ο κόσμος τους), ενώ ήδη χρησιμοποιούνται εργαζόμενοι ως δούλοι στις εξορύξεις στη Γουινέα και το Κονγκό. Κι αν οι μάζες των ανθρώπων στα πρώην (βρετανικά) αποικιοκρατικά προπύργια δραπετεύσουν απ’ τον θάνατο και το χάος της επακόλουθης έλλειψης πόρων και των πολεμικών επιστρατεύσεων; Λοιπόν, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Napier Barracks, το στρατιωτικοποιημένο σύστημα στα σύνορα και στις φυλακές, μας δίνει μια γεύση απ’ το τι διαχείριση επιφυλάσσεται για το σενάριο αυτό.

Εν τω μεταξύ, οι αγορές ωθούνται σε μόνιμη αστάθεια, καθώς τα γνώριμα σχήματα αποτυγχάνουν, η “παραγωγική” βιομηχανία συνεχίζει να παραμελείται, και το πλασματικό κεφάλαιο επανεπιβεβαιώνει την κυριαρχία του στην παγκόσμια οικονομία: Θα υπάρξουν (και ήδη υπάρχουν) μαζικά κραχ και κρίσεις. Κανένα πρόβλημα · Θυμόμαστε την τελευταία δεκαετία της τιμωρητικής αυστηρότητας, της ρίψης των νεκροσάβανων των καταπιεσμένων στη χωματερή, της πρόσδεσης κάθε πτυχής της ύπαρξής μας στην αδηφάγα αποκαλούμενη “οικονομία της πλατφόρμας” (ευέλικτη εργασία), την ίδια στιγμή όπου δυσχεραίνουν οι συνθήκες στις -βικτωριανής κοπής- φτωχογειτονιές των προαστίων, όπου οι μάζες της πόλης αυτής δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την τροφή τους, όπου η ανεργία ξεπερνά τα επίπεδα του 1981: Το βιβλίο έχει ήδη γραφτεί πολύ καλά.

Όλο αυτό το διάστημα, η τεχνολογία της επιτήρησης -το Λονδίνο ήδη έχει ξεχειλίσει από κάμερες, συνεπικουρούμενες όμως και από GPS, από τις ίδιες μας τις ”συσκευές”, από τον ίδιο τον τρόπο κίνησής μας στον κόσμο- τείνει ταχύτατα σε υπερχείλιση. Στο όλο αμάλγαμα μπορούν να συμπεριληφθούν και τα drones, καθώς σύντομα θ’ αποτελούν -σε σχέση με τους παρόντες όρους καθυπόταξής μας- ένα στοιχείο τόσο κοινότοπο όσο και τα περιπολικά. Εν πάσει περιπτώση, κατανοούμε εξ ολοκλήρου πώς θα αξιοποιηθούν όλα αυτά. Με τον ίδιο τρόπο που αυτή η χώρα, οικοδομώντας έναν εκτεταμμένο σωφρωνιστικό σκελετό, στιγματίζει, τσουβαλιάζει και φακελώνει οποιονδήποτε ρίχνεται στις ραγισματιές τούτης της μεγα-μηχανής – για να μην αναφερθούμε στη βάναυση μεταχείριση όσων με τόλμη στέκονται στα πόδια τους και την πολεμούν. Αυτός ο “κατάλογος” μας δίνει μιαν ιδέα για το τι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε στρεφόμενοι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Χάνουμε έτσι την επαφή με τα γεγονότα. Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα, κι εμείς μετά βίας γνωρίζουμε τι να κάνουμε με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Όλες οι μορφές πάλης που βασίζονται στις επιτελεστικές ακτιβιστικές χειρονομίες, την “οργάνωση κοινοτήτων” (οτιδήποτε κι αν σημαίνει αυτό), την “αφύπνιση συνειδήσεων”, την ένταξη νέων μελών σε κάποια συλλογικότητα, την προώθηση μεταρρυθμιστικών αιτημάτων: Όλα αυτά δεν είναι απλώς αντιδραστικά και βασιζόμενα στην ποσότητα, αλλά αντιστοιχούν σε έναν κόσμο που πλέον δεν υπάρχει. Ο τρόπος κίνησης του καπιταλισμού (εδώ και κάποια χρόνια) είναι η έμπρακτη εφαρμογή της ρήσης της Θάτσερ, η εξάλειψη της “κοινωνίας”. Σε αυτήν τη νεο-φεουδαρχία, απλά δεν υφίσταται πολιτική, δεν υπάρχουν “δικαιώματα”, καμιά “δημοκρατία”, καμιά “κοινότητα”, ούτε καν κατ’ όνομα – δεν ευδοκιμεί τίποτα ικανό έστω και να προσποιηθεί πως ασκεί επιρροή στην πραγματικότητα. Υπάρχει μονάχα μια περιστρεφόμενη δίνη εντός της οποίας προοριζόμαστε να θρυμματιστούμε και να χάσουμε τον εαυτό μας, ενόσω εμείς αναλώνουμε τον χρόνο μας “περιμένοντας” κάτι να μας απελευθερώσει από δαύτον τον εφιάλτη, κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Δίχως αξιοπρέπεια – δίχως πάθη, μουδιασμένες, πνιγμένες, κενοί.

Κατέχουμε ακόμα όμως κάτι πραγματικά επικίνδυνο. Έχουμε μια ιδέα. Μια ιδέα για την οποία αξίζει να ρισκάρουμε, για την οποία αξίζει να διακινδυνεύσουμε ό,τι απόμεινε απ’ τη ζωή μας. Αν οι πεποιθήσεις μας αποκτήσουν το απαιτούμενο θάρρος, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη δική μας περιπέτεια για να διεκδικήσουμε περήφανα και άφοβα μία πραγματικότητα – έναν τρόπο ύπαρξης, ο οποίος μπορεί να ανατινάξει το περίγραμμα του μέλλοντος που σχεδιάζεται για εμάς, αυτού του τάφου που έχει ήδη σκαφτεί και μας αποζητά. Διότι αυτό ακριβώς στερείται η εξουσία, δίχως να μπορεί καν να το κατανοήσει. Ατενίζοντας το χάος και την αστάθεια των ημερών μας, μπορεί να δει μόνο αντικείμενα προς διαχείριση. Ανανγωρίζει μόνο τον δρόμο της εξομάλυνσης. Απεναντίας, εμείς, αν προσπαθήσουμε, μπορούμε να διακρίνουμε κάτι πολύ διαφορετικό: έναν πακτωλό τρωτών σημείων, τόσο υλικών όσο και πνευματικών (τα χαρακώματα της μάχης σήμερα εκτείνονται παντού), βάσει των οποίων μπορούμε να χαράξουμε μια στρατηγική επίθεσης. Διότι, άπαξ και συντρίψουμε την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας, άπαξ και διατρανώσουμε την ομορφιά και τη δύναμη της ιδέας μας ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο, τα πάντα εντός του δύνανται να αναθεωρηθούν. Δεν υπάρχει πλέον μια μάζα να τεθεί υπό παρακολούθηση, ιχνηλάτηση και διαχείριση. Υπάρχει ένα πεδίο έμπλεο με ατομικότητες, οποιαδήποτε εκ των οποίων ενδέχεται να διέπεται από την ίδια οργή, τα ίδια όνειρα με εμάς. Δεν υπάρχει πλέον μια οικονομία στο όνομα της οποίας να θυσιαστούμε. Υπάρχουν εκμεταλλευόμενες κι εκμεταλλευόμενοι έτοιμοι να πολεμήσουν πλάι-πλάι ενάντια σε εκμεταλλευτές των οποίων η ισχύς είναι σαθρή, ενώ οι επικλήσεις τους στη νομιμότητα έχουν απαξιωθεί προ πολλού. Δεν υπάρχει πλέον μια τεχνολογία απροσπέλαστη. Υπάρχουν τόσο πολλά συμπλέγματα υποδομών, τόσο πολλά αφύλακτα σημεία έτοιμα να στοχοποιηθούν. Kαι, κυρίως, δεν υπάρχει πλέον αδράνεια. Υπάρχει ένας γερασμένος κόσμος ν’ αποτελειώσουμε, υπάρχει μια παροντική στιγμή -που τόσο καιρό βυθιζόταν στην αφάνεια και την αναβολή- έτοιμη να την επανακτήσουμε, να πειραματιστούμε μαζί της και να τη ζήσουμε στο έπακρο.

Αλλά τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Να καθόμαστε καρτερικά στη γωνιά μας, περιμένοντας απλά τις επόμενες ταραχές; Στην τελική, πώς θα κινηθούμε σε μια κατάσταση γενικευμένης εξέγερσης; Να παραμείνουμε απλοί θεατές, ζητωκραυγάζοντας για τους γκετοποιημένους και αποκλεισμένους πληθυσμούς; Μήπως να συμβάλουμε κι εμείς με το λιθαράκι μας; Και τι θα συμβεί την επόμενη μέρα; Η αλήθεια είναι πως αυτήν τη στιγμή όλα δείχνουν μια “επιστροφή στην κανονικότητα”. Οφείλουμε ν’ αποτιμήσουμε την κατάσταση: Βιώνουμε ήδη μια συνθήκη όπου αδυνατούν να διατηρήσουν τον έλεγχο των δρόμων, σε αυτό το νέο κλίμα “διαχειρίσιμης” αστάθειας. Απλά κοιτάξτε γύρω σας την καμμένη γη, ακόμα και τούτη η χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτήν την τάση – μια γρήγορη ματιά στη δύση θα σας πείσει γι’ αυτό. Προκειμένου να έχουμε μια πραγματική, ποιοτική αλλαγή, πρέπει ν’ αποδράσουμε από κάθε ρουτίνα, ακόμη κι απ’ αυτές που πασπαλίζονται με “βίαια στοιχεία” και καταντάνε συνήθεια που μας παγιδεύει. Θέλουμε να σπάσουμε την εσωστρέφεια και να εκφράσουμε στον κόσμο ένα όραμα εξέγερσης και κοινωνικού πολέμου που υπερβαίνει κατά πολύ τις συγκρούσεις με τους μπάτσους – επειδή, σε αντίθεση με τις αναρχικές έξεις, η αστυνομία δεν είναι ο πραγματικός εχθρός, απλώς στέκεται ως εμπόδιο στον δρόμο μας. Ο πραγματικός εχθρός που χρήζει βίαιης αντιμετώπισης είναι η ίδια μας η μυωπική αντίληψη περί του τι είναι εφικτό, τι σημαίνει να ζεις. Για να σκίσουμε τη μάσκα από το πρόσωπο της εξουσίας, για να αντικρίσουμε το σύστημα ως αυτό το αδύναμο και σαθρό πράγμα που όντως είναι, πρέπει πρωτίστως να ανακαλύψουμε εντός μας τι είναι πραγματικά θαλερό, παρά τις όποιες διαφορετικές μορφές του, και αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα ν’ αρχινήσουμε μιαν αέναη και δίχως όρια ανταρσία, ν’ απελευθερώσουμε την απαξιωμένη φαντασία μας – να επενδύσουμε τις ζωές μας σε ό,τι δε δύναται να δεχθεί αντιπροσώπευση, μεσολάβηση ή σχηματοποίηση. Απέναντι σε αυτό, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά τμήματα, τα κοινοβούλια, οι αίθουσες συνεδριάσεων, οι στρατοί, η Silicon Valley, το Εμπορικό Επιμελητήριο, φορείς όπως NATO/G8/G20/COP-?, τα κέντρα των “αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών”, αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα – απλώς πολλά παράλογα θεάματα, με τόσους πολλούς ερασιτέχνες ηθοποιούς σε αναμονή να αποχωρήσουν από την αυλαία μόλις το κοινό απηυδήσει στην παθητική ενατένισή τους και αποφασίσει να μην κουρνιάσει στο σκοτάδι ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω.

ΑΥΤΗ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΡΑ

Το αγγλικό κείμενο σε μορφή PDF

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok




Πηγή: Ragnarok.squat.gr