21 Δεκεμβρίου, 2021
από Anarchy Press
283 προβολές


Μπαίνοντας η δεκαετία του 1970 έφερνε μαζί της και τον αχό από το Μάη του ’68, το γιγαντιαίο αντιπολεμικό κίνημα, την αμφισβήτηση της κατεστημένης τάξης πραγμάτων, τη γυναικεία χειραφέτηση, την καλλιτεχνική έκρηξη και τους μεγάλους αγώνες της εργατικής τάξης στα Ιταλικά εργοστάσια, καθώς και σε ολόκληρο τον λεγόμενο αναπτυγμένο βιομηχανικό Βορρά. Όταν ξημέρωσε η πρωτοχρονιά του 1970, έμοιαζε σαν ο κόσμος να μπήκε σε τροχιά μεγάλων αλλαγών. Στο δικό μας ελλαδικό χώρο επικρατούσε η χούντα των συνταγματαρχών, τα μηνύματα, όμως, της αμφισβήτησης απλώνονταν με ταχύτητα στα σπλάχνα της κοινωνίας και ιδιαίτερα στη νεολαία. Το ανελεύθερο στρατιωτικό καθεστώς, είχε μονίμως εξαπολύσει ένα άγριο κυνηγητό των αντιφρονούντων και ασκούσε ασφυκτικό έλεγχο των φοιτητών στα πανεπιστήμια. Οι διαφορετικές απόψεις, η συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών και των φοιτητών και κυρίως οι πολιτικές συζητήσεις ήταν εκτός νόμου. Κάτω από αυτή την γκρίζα ατμόσφαιρα και παρά τη φοβέρα που επισκίαζε τον φοιτητόκοσμο, άρχισε η μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας. Στη δίνη αυτών των γεγονότων, ο  Γιώργος Βλασσόπουλος, έχοντας ήδη πολιτικοποιηθεί από τα μαθητικά του χρόνια, θα αναλάβει αντιδικτατορική δράση.

Η κατάληψη της Νομικής Σχολής τον Φλεβάρη του 1973 και το Πολυτεχνείο που ακολούθησε ήταν η κορύφωση της προσωπικής δράσης του αγωνιστή Βλασσόπουλου. Μια δράση που δεν θα εγκαταλείψει ποτέ. Κρατώντας ψηλά τη σημαία των αγώνων για έναν κόσμο απαλλαγμένο από εκμετάλλευση και καταπίεση, θα χαράξει με το προσωπικό του αποτύπωμα όλες τις μάχες που δόθηκαν μέχρι σήμερα, που έφυγε από τούτο τον κόσμο. Οι αγώνες που έδωσε χαρακτηρίζουν την ανειρήνευτη στάση του ενάντια στον κοινωνικό ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση και την καταπίεση των ανθρώπων.

 Ο Γιώργος Βλασσόπουλος ήταν από εκείνη τη φουρνιά των ανθρώπων που δεν λυγίζουν μπροστά στην κρατική πίεση, στις διώξεις της αστυνομίας, στις φυλακίσεις, στα βασανιστήρια. Το απέδειξε αυτό η πενηνταπεντάχρονη διαδρομή του στο στρατόπεδο των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Στάθηκε πάντα με το κεφάλι ψηλά δίνοντας όλες τις δυνάμεις του και όλο του το είναι σε αυτά που πρέσβευε, με περισσό πάθος, με πείσμα, θάρρος αλλά και με λογική ανάλυση των καταστάσεων και του κόσμου στο σύνολό του.

Η απογοήτευση και η ηττοπάθεια ήταν έννοιες άγνωστες για τον Γιώργο Βλασσόπουλο. Ήξερε ότι οι αγωνιστές δεν επιτρέπεται να λυγίζουν και στις πιο δύσκολες στιγμές του ασίγαστου κοινωνικού πολέμου.  Έλεγε πάντα ότι: όποιος λυγίζει και δεν μπορεί άλλο να παλέψει, θα νιώσει τη συντριβή και θα βιώσει την πίκρα της ήττας. Έλεγε, επίσης, ότι είναι αυταπάτη ο συμβιβασμός και η είσοδος στον υποτιθέμενο καπιταλιστικό παράδεισο. Με τέτοιες αρχές πολέμησε μέχρι τέλους την κυριαρχία πάνω στους ανθρώπους.    

Η στάση του στη ζωή επιβεβαιώνει απόλυτα τα λεγόμενά του. Μπορούσε να πάρει το πτυχίο της Νομικής και να συνεχίσει με μια σταδιοδρομία δικηγόρου ή οποιασδήποτε ειδικότητας που θα απέρρεε από τις σπουδές του. Αρνήθηκε μια τέτοια προσωπική βόλεψη στρατευμένος στον αγώνα για μια κοινωνία ισότιμη για όλους.

Ο Γιώργος Βλασσόπουλος πίστευε με πάθος ότι αυτό που αξίζει στη ζωή είναι η αξιοπρέπεια και  αξιοπρέπεια σημαίνει να ζεις χωρίς συμβιβασμούς για ό,τι πιστεύεις. Είχε ομοιότητες με τον «Επαναστατημένο Άνθρωπο» του Αλμπέρ Καμύ, που η ουσία της ύπαρξης τού επαναστάτη βρίσκεται στη μάχη για κάθε τι άδικο και όχι στην ίδια τη δικαίωση. Η αξία, δηλαδή, βρίσκεται στη δράση του επαναστάτη και όχι στο στόχο, το αποτέλεσμα. Κάτι παρόμοιο με τη διαδρομή της καβαφικής Ιθάκης που δίνει σημασία στην περιπέτεια και όχι στο τέλος, στο γυρισμό. Μου έλεγε συχνά, ότι δεν χρειάζεται εύσημα για να αγωνιστείς, άλλωστε πίστευε ότι: η ελευθερία και η δικαιοσύνη είναι διαχρονικά αιτήματα όλων των ανθρώπων. Επομένως, δεν αποτελούσε μια μειοψηφία, όπως ίσως να πιστεύει το ευρύ κοινό, αλλά το αντίθετο. Η αναρχία για τον Γιώργο ήταν, είναι και θα παραμείνει η φυσική συνθήκη ζωής όλων των ανθρώπων.

   Αυτός ο προμηθεϊκός  άνθρωπος ούτε για μια στιγμή δεν δημιούργησε προσωπική στρατηγική εισόδου στον φανταχτερό κόσμο του καπιταλιστικού ευδαιμονισμού. Στον δύσκολο δρόμο της επιβίωσης παρέμεινε εργάτης, επιβεβαιώνοντας τη θέληση του να αγωνιστεί χωρίς ανταλλάγματα. Ο Γιώργος δεν επεδίωξε φυσικά ούτε πολιτικά οφέλη, παρέμεινε και εκεί ένας εργάτης των αρχών του. Χωρίς αμφιβολία ήταν σε θέση να αποκτήσει μια θέση σε κάποιο κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι της γενιάς του, αλλά ούτε σαν σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό του. Δούλεψε πολιτικά σε διάφορες συλλογικότητες και δεν επεδίωξε ούτε εκεί να ξεχωρίσει, ήταν πάντα ένας σαν όλους τους άλλους. Ο Γιώργος δεν τραγουδούσε για να ξεχωρίσει από τον κόσμο, όπως λέει ο ποιητής, τραγουδούσε για να σμίξει τον κόσμο. Η προσωπικότητα του ήταν, όμως, τόσο έντονη που πάντοτε αποτελούσε την ψυχή και το νου της  ομάδας του. Ο Γιώργος ήταν ταυτόχρονα ένας διανοούμενος και ένας απλός λαϊκός αγωνιστής. Λάτρης της σωστής διατύπωσης της ελληνικής γλώσσας για τη σωστή κατανόηση των διαφόρων εννοιών, έδινε μάχη στο τί εννοούμε όταν λέμε π.χ. τη λέξη, δημοκρατία ή αναρχία.

Ο Γιώργος Βλασσόπουλος δεν ήταν από εκείνους που άφηναν τους άλλους να τρέχουν για τις αφισοκολλήσεις, το μοίρασμα προκηρύξεων, τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις, στα οδοφράγματα ή στις μάχες με τις δυνάμεις καταστολής, ήταν πάντα παρών. Ο Γιώργος δεν ήθελε να ξεχωρίσει ούτε φυσικά να καθοδηγήσει αλλά να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις τους ανθρώπους που αγωνίζονταν. Κοντολογίς, ήταν άνθρωπος της δράσης χωρίς να υπολείπεται στο λόγο. Αλληλέγγυος ανιδιοτελώς σε όλους όσους δέχονταν την κρατική καταστολή ή τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ήταν θέση και φύση με το μέρος των κολασμένων αυτού του κόσμου. Η ενεργητικότητα και η ορμή που τον χαρακτήριζε απέρρεε από την αγάπη του για ζωή. Η αναρχία δεν ήταν η άρνηση αλλά η θέση για ό,τι όμορφο υπάρχει στην πλάση. Ο Γιώργος δεν ήταν αναρχικός της οργής, δεν ήταν ο εξεγερμένος απόκληρος,  αλλά ο συνειδητός επαναστάτης. Με αυτά τα ανθρώπινα και μαχητικά χαρακτηριστικά θα μείνει αξέχαστος σε όσους είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε.

 Ένας τέτοιος αγωνιστής δεν αποδήμησε σε άλλους τόπους και άλλους λειμώνες, παραμένοντας στην αφάνεια, γιατί τα ίχνη του βρίσκονται στους αγώνες και στα γραπτά του. Αν και δεν υπέγραφε τα κείμενά του, πιστός στο συλλογικό πνεύμα, βρίσκονται στις εφημερίδες και στα βιβλία που εξέδωσε κατά καιρούς.

Ο Γιώργος Βλασσόπουλος υπήρξε φίλος πέρα από τις πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις. Σαν άνθρωπος, λοιπόν, ήταν απλός και σαν απλός άνθρωπος κινούταν ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς και λαϊκούς. Δεν ξεχώριζε στην παρέα ούτε με το παρουσιαστικό του, ούτε με το ύφος του, ούτε με τη γνωστή υπεροψία των διανοουμένων. Φυσικά, δεν είναι στις προθέσεις μου να κατασκευάσω έναν ιδανικό επαναστάτη και άνθρωπο, είχε και αυτός τις αδυναμίες του, αλλά εκείνο που  μένει μετά το αναπόδραστο τέλος, είναι το αποτύπωμα, τα ίχνη, που αφήνει πίσω του και τα ίχνη του Γιώργου είναι πανταχού παρόντα, σε όλους όσους οραματίζονται έναν άλλο κόσμο. Όσοι μετεωρίστηκαν, έστω και περιστασιακά, στη μέθη του άλματος στον ουρανό καταλαβαίνουν γιατί πράγμα μιλάμε, οι υπόλοιποι δεν είναι σε θέση να μας καταλάβουν και δεν θα είναι ποτέ!

Ας τον θυμόμαστε, λοιπόν, σαν έναν συνεπή και ασυμβίβαστο αγωνιστή. Σαν έναν καθημερινό άνθρωπο του πάθους για τα πιστεύω  του. Σαν μια μορφή που ενέπνεε αγωνιστικότητα και δίδασκε αλληλεγγύη  χωρίς να επιδιώκει ανταλλάγματα!

Καλό ταξίδι στον κόσμο της σιωπής και της αιωνιότητας φίλε και σύντροφε Γιώργο!

Χ. Μ.




Πηγή: Anarchypress.wordpress.com