28 Οκτωβρίου, 2022
από Anarchy Press
15 προβολές

AMEDEO BERTOLO, FURIO BIAGINI, ENRICO FERRI, CHAIM SEELIGMANN, ERIC JACOBSON, SIEGBERT WOLF

ΕΚΔΟΣΕΙΣ FIREBRAND ΣΕΙΡΑ: ΥΠΟΔΑΥΛΙΣΗ, ΙΙ
Τίτλος πρωτοτύπου: L’ anarchico e l’ ebreo
Μτφ: Παναγιώτης Καλαμαράς
σελ. 158
Αθήνα, Μάιος 2022

«Τα κείμενα που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο, προέρχονται από το Διεθνές Συνέδριο Μελετών «Αναρχικοί και Εβραίοι», το οποίο έλαβε χώρα στις 5-7 Μάη 2000 στη Βενετία και διοργανώθηκε από το Κέντρο Ελευθεριακών Μελετών/Αρχείο «Τζ. Πινέλι» του Μιλάνου, σε συνεργασία με το Διεθνές Κέντρο Ερευνών και Αναρχισμού (CIRA) της Λωζάνης και με την αρωγή του Τμήματος Ιστορικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βενετίας» (Απόσπασμα από το Σημείωμα της έκδοσης).

«Παραδόξως, αυτό που αρχικά έλκει τους εβραίους στο αναρχικό κίνημα, δηλαδή αυτή η αδιαφορία ως προς την εθνική καταγωγή, αυτός ο κοσμοπολιτισμός (κάτι παραπάνω από διεθνισμός: «πατρίδα μας όλη η γη», όπως λέει κι ένα ιταλικό αναρχικό τραγούδι) θα γίνει, σε ένα συγκεκριμένο σημείο της παράξενης ιστορίας αυτής της συνάντησης, ένα στοιχείο διαχωρισμού και ασυμβατότητας». (Amedeo Bertolo)

«Το θρησκευτικό στοιχείο δεν αποτελεί εμπόδιο στην ένταξη των εβραίων στο αναρχικό κίνημα, στην ενεργό συμμετοχή τους στη ζωή του και χωρίς να πρέπει εξαιτίας αυτού να απαρνείται τις θρησκευτικές του ρίζες. Στο ιστορικό επίπεδο, ο αναρχισμός μοιάζει να δείχνει απέναντι στο «θρησκευτικό ζήτημα» και στο «εβραϊκό ζήτημα» πιο συγκεκριμένα, μια αξιοσημείωτη ποικιλία στάσεων και πρακτικών». (Enrico Ferri)

«Αυτό που προσέδιδε στους εβραίους αναρχικούς μια κάποια φήμη, ήταν η τοξικότητα της αντι-θρησκευτικής τους προπαγάνδας. Όποιος δεν είναι εξοικειωμένος με την εβραϊκή παράδοση, δεν καταφέρνει να συλλάβει το νόημα της παρωδίας τόσο του τελετουργικού όσο και των ιερών κειμένων. Αυτό μας θυμίζει ότι το κοινό των αναρχικών αποτελείτο σε μεγάλο βαθμό από πρώην μαθητές των ταλμουδικών σχολείων, πλήρως ενταγμένων στο ρεύμα των εβραϊκών παραδόσεων. Άλλωστε, ακόμη και με μια αρνητική και συνειδητή μορφή, εκείνη η παράδοση χρωματίζει όλες τις πλευρές του εβραϊκού αναρχικού κινήματος. Στον χασσιδισμό κάθε άνθρωπος γίνεται ο λυτρωτής ενός κόσμου που είναι ο δικός του, κι αυτή είναι μία από τις πλευρές της μεγάλης χασσιδικής επανάστασης. Ο άνθρωπος βγαίνει από τη συλλογική ανωνυμία και γίνεται ένα υποκείμενο με την πλέον ισχυρή έννοια αυτής της λέξης». (Furio Biagini)

«Ένα άλλο γενικό ερώτημα που προκύπτει σε σχέση με αυτό και άλλα μεσσιανικά κινήματα, είναι κατά πόσο η ανάπτυξη τους απολάμβανε πλήρους αυτονομίας εντός του εβραϊκού κόσμου ή αν, αντιθέτως, άλλες παράλληλες εξελίξεις, όπως για παράδειγμα αυτή του χιλιαστικού κινήματος, είχαν μια κάποια επίδραση σε αυτά τα «εσωτερικά» γεγονότα του εβραϊσμού. Αυτή η δεύτερη υπόθεση ίσως να μην πρέπει να αποκλειστεί εντελώς. Μοιάζει σημαντικό με αυτή την έννοια, να στρέψουμε την προσοχή μας στην παρουσία ορισμένων χαρακτηριστικών, ξεκάθαρα αναρχικών, σε αυτά τα κινήματα, όπως για παράδειγμα στον χασσιδισμό, με σχέση με το οποίο έχουμε να πούμε κάτι ακόμα. Μπορούμε να μιλήσουμε για την παρουσία ενός είδους υπερβατικού αναρχισμού σε αυτά τα κινήματα, έτσι όπως αυτός υπάρχει και στον μυστικισμό, που αποτελεί την πνευματική και τη θρησκευτική τους βάση». (Chaim Seeligmann)

«Σε ένα δοκίμιο του 1974, ο Σόλεμ ανιχνεύει την ακριβή διάκριση ανάμεσα σε δύο μορφές μηδενιστικής εξέγερσης: εκείνης που εγγράφεται στον «ησυχαστικό μηδενισμό» και εκείνης που εγγράφεται, αντιθέτως, στον «μηδενισμό της πράξης». Ενώ η ιδέα του μηδενισμού χαρακτηριζόταν ουσιαστικά από μια αποστασιοποίηση από τα προβλήματα του κόσμου προκειμένου να αναζητήσει καταφύγιο σε ένα είδος «μεταφυσικού αναρχισμού», τώρα ο όρος μηδενισμός υιοθετείται προκειμένου να περιγράφει ένα κίνημα ριζοσπαστικά ενεργό, ζωντανό μέσα στην ιστορία και έτοιμο να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων». (Eric Jacobson)

«Η κοινότητά μας δεν ονειρεύεται την επανάσταση, είναι η επανάσταση», έγραφε ο Λαντάουερ το 1900 σε ένα προγραμματικό δοκίμιο για τη Neue Gemeinschaft […] Αμφότεροι (Λαντάουερ και Μπούμπερ) ενδιαφέρονταν για τον Χαίλντερλιν, τον Νίτσε και τη φιλοσοφία της γλώσσας, και ήταν επηρεασμένοι από τους εκπρόσωπους του χριστιανικού και εβραϊκού μυστικισμού (για παράδειγμα από τον Γιάκομπ Μπαίμε, τον Νίκολα Κουζάνο, τον Μάιστερ Έκχαρτ). Επιπλέον ο Λαντάουερ ενδιαφερόταν για τη συνεκτική ισχύ του «πνεύματος» εντός της ανθρώπινης κοινότητας και το πως θα μπορούσε να παντρέψει την αλλαγή της κοινωνίας με μια αλλαγή του πνεύματος. Στη βάση της αναρχικής του αντίληψης, που συμπεριελάμβανε την άρνηση του μαρξισμού, υπήρχε ο αγώνας ενάντια στην απομόνωση και την «εθελοδουλεία» (Ετιέν ντε Μποεσί) των ανθρώπινων όντων». (Siegbert Wolf)

Περιεχόμενα

Σημείωμα της έκδοσης

Amedeo Bertolo. Εισαγωγή

Furio Biagini. Ελευθεριακή Γιντισλάντια: σύντομη ιστορική σημείωση

Furio Biagini. Κοινωνική ουτοπία και εβραϊκή πνευματικότητα

Enrico Ferri. Το εβραϊκό ζήτημα στον Μαξ Στίρνερ και στην ελευθεριακή προοπτική

Chaim Seeligmann. Αποκάλυψη, λαϊκός μεσσιανισμός και ουτοπία

Eric Jacobson. Ο αναρχισμός και η εβραϊκή παράδοση: Γκέρσομ ΣόλεμSiegbert Wolf. Ο πραγματικός τόπος είναι η κοινότητα: Λαντάουερ και Μπούμπερ

Συσπείρωση Αναρχικών




Πηγή: Anarchypress.wordpress.com