287 προβολές


Η επιστροφή στην κανονικότητα, κατά το προσφιλές πλέον στην κυβέρνηση αφήγημα για την μετα- covid εποχή, δεν θα ήταν δυνατόν να μην περιλαμβάνει ακόμη μια “διαβούλευση”. Μέσα στην συνολικότερη δυστοπική κατάσταση που βιώνουμε όλοι και όλες, έρχεται να προστεθεί και το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη για τα εργασιακά, το οποίο σκοπό έχει να ρίξει ουσιαστικά ταφόπλακα στις εργατικές διεκδικήσεις και στις εργασιακές συνθήκες έτσι όπως τις γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Μετά και από την εσκεμμένη υποβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης, την λεηλασία του φυσικού πλούτου και του περιβάλλοντος, την μετατροπή των πανεπιστημίων σε επιχείρηση, με την είσοδο της αστυνομίας στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής μας ζωής, το καινούριο νομοσχέδιο έρχεται να ολοκληρώσει την καπιταλιστική αναδιάρθρωση προς όφελος του κεφαλαίου και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής και της εργασίας μας.

Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο Χατζηδάκη περιλαμβάνει την πλήρη καταστρατήγηση του 8ώρου, δηλαδή της βασικής κοινωνικής κατάκτηση του κόσμου της εργασίας για πάνω από έναν αιώνα, καθότι πλέον το καθιερωμένο 40ωρο-8ωρο της εργάσιμης εβδομάδας μπορεί να μετατραπεί, κατόπιν απαίτησης του αφεντικού, σε 10ωρη εργασία την ημέρα, χωρίς την προσαύξηση υπερεργασίας και υπερωριών έτσι όπως ίσχυε μέχρι σήμερα. Αντ’ αυτού οι προστιθέμενες ώρες εργασίας γίνονται “ανταλλάξιμες” με ρεπό και άδειες εντός εξαμήνου. Όσοι και όσες έχουμε δουλέψει, γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για τα ήδη ξεχαρβαλωμένα ωράρια που υπάρχουν στους χώρους εργασίας μας.

Το εργοδοτικό ξεσάλωμα ενισχύεται και από την πρόβλεψη του νομοσχεδίου για την δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των αφεντικών στο “ανώτατο συμβούλιο εργασίας” προς επίλυση των “εργατικών διαφορών”, όταν δεν επιτυγχάνεται συμφωνία μέσω επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης. Ένα εφταμελές συμβούλιο το οποίο αποτελείται από πέντε διορισμένους από την κυβέρνηση τεχνοκράτες και δύο εκπροσώπους των κοινωνικών φορέων, δηλαδή της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών ενώσεων. Όποιος/ α γνωρίζει από αριθμητική μπορεί να παρατηρήσει πως σίγουρα οι αποφάσεις του συγκεκριμένου συμβουλίου μόνο ευνοϊκές δεν θα είναι για την εργατική τάξη.

Την ίδια στιγμή, δίνεται το ελεύθερο στις επιχειρήσεις να καταργήσουν την υποχρεωτική αργία το Σάββατο και την Κυριακή, ανάλογα με τις παραγωγικές ανάγκες τους, ελαστικοποιώντας ακόμη περισσότερο τα ωράρια και την εργατική δύναμη των υπαλλήλων. Ελαστικοποίηση η οποία προβλέπεται και από την εφαρμογή, επισήμως πλέον, της τηλε-εργασίας, θέτοντας δυσδιάκριτα όρια μεταξύ ελεύθερου και εργάσιμου χρόνου και καθιστώντας απόμακρη την επικοινωνία και την συλλογικοποίηση μεταξύ των συναδέλφων.

Πυρήνας όμως του νομοσχεδίου παραμένει η ατομική επίλυση των διαφορών μεταξύ του εργοδότη και του εργαζομένου. Ήδη από τα χρόνια του μνημονίου και τις αντεργατικές διατάξεις που καταργούσαν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιχειρείται το τσάκισμα κάθε δυνατότητας από κοινού διεκδίκησης μέσα στους χώρους δουλειάς και η επιλογή του ατομικού δρόμου για κάθε έναν εργαζόμενο. Όλοι γνωρίζουμε ποιος έχει το πάνω χέρι σε αυτήν την υποτιθέμενη διαπραγμάτευση και σε ποια πλευρά θα ασκηθούν πιέσεις και εκβιασμοί για να υποκύψει, υπό τον φόβο της ανεργίας. Ειδικότερα σε μια συγκυρία, κατά την οποία χιλιάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν να προσπαθούν να επιβιώσουν με ένα πενιχρό επίδομα των 534 ευρώ το μήνα.

Η προσπάθεια του κεφαλαίου και της κυβέρνησης να καθυποτάξει το εργατικό κίνημα και τις ταξικές αντιστάσεις που θα ξεπηδήσουν, διαφαίνεται και μέσα από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου που στόχο έχουν να πλήξουν το δικαίωμα στην απεργία και στις εργατικές διεκδικήσεις. Η απεργία σχεδόν ποινικοποιείται, καθώς πλέον αυστηροποιούνται ακόμα περισσότερο οι όροι για την κήρυξη της, αφού στο- επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- μέτρο της 50+1 των οικονομικά ενεργών μελών της που απαιτούνται για την νομιμοποίηση της, πλέον μπαίνει στο παιχνίδι και η ηλεκτρονική (από απόσταση) ψηφοφορία. Προφανώς για να μπορούν τα εργοδοτικά τσιράκια να νιώθουν πιο άνετα να ψηφίζουν υπέρ των συμφερόντων του αφεντικού. Τέλος, ακόμη και αν η απεργία κριθεί νόμιμη από τα αστικά δικαστήρια, υποχρεούται βάσει του νέου νόμου, να τηρεί ένα προσωπικό ασφαλείας της τάξεως του 1/3 σε “ζωτικούς τομείς” της οικονομίας, καθιστώντας ανενεργή την ουσία μιας απεργίας, η οποία είναι η απουσία από την δουλειά και η αλληλεγγύη μεταξύ των απεργών. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η αναβαθμισμένη προστασία της απεργοσπασίας και η παρανομοποίηση του αγώνα. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο οι απεργιακές περιφρουρήσεις καθίστανται ποινικό αδίκημα και ο εργαζόμενος/η που απολύεται, πλέον, δεν μπορεί να διεκδικήσει την επαναπρόσληψη του. Ειδικότερα για τις γυναίκες, με πρόσχημα την ισότητα των φύλων περιορίζονται δραστικά τα δικαιώματα στην άδεια τόσο πριν όσο και μετά την γέννα.

Μέσα σε συνθήκες πολυετούς καπιταλιστικής κρίσης και δημοσιονομικής ύφεσης, το κεφαλαίο για να ξεπεράσει τα αδιέξοδα του, επιλέγει το συνηθισμένο για αυτό τρόπο. Δηλαδή το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να αντιληφθούμε αυτή την επίθεση που εξαπολύεται απέναντι στον κόσμο της εργασίας και σε όσες και όσους αγωνίζονται. Με όλα τα παραπάνω, το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν να εμπεδώσουν στην κοινωνία ένα νέο μοντέλο εργασιακών σχέσεων το οποίο έχει ήδη θεσμοθετηθεί από τον καιρό των μνημονίων και τώρα προστίθενται και οι τελευταίες πινελιές. Στόχος είναι η περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η άντληση ολοένα και περισσότερης υπεραξίας από την εργασία μας με σκοπό την περιβόητη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, η επιλογή της ατομικής λύσης ως μέσο επιβίωσης και η ενσωμάτωση μια λογικής στην εργατική τάξη η οποία ξεκαθαρίζει πως πλέον τίποτα δεν θα είναι όπως τα γνωρίζαμε.

Οι απαντήσεις μας μέσα σ’ αυτήν την πρωτοφανή επίθεση προφανώς και δεν περιορίζονται στα στενά όρια μιας 24ωρης απεργίας- πυροτέχνημα, που προκηρύσσει η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ. Συμμετέχουμε στην απεργία αναγνωρίζοντας πως αυτή προήλθε μέσα από την πίεση του κόσμου της βάσης στα συνδικάτα και της γενικής κατακραυγής απέναντι στις παρελκυστικές τακτικές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας η οποία αποφάσισε να μεταθέσει την απεργία στις 10 Ιούνη, παρά τις αποφάσεις δεκάδων εργατικών κέντρων και σωματείων που επιθυμούσαν την πραγματοποίηση απεργίας στις τρεις του μηνός. Οι ευθύνες των εργατοπατέρων είναι τεράστιες για την αποδυνάμωση και τον εκφυλισμό του εργατικού κινήματος, ευθύνες οι οποίες δεν είναι άγνωστες σε όσους /ες συμμετέχουν και αγωνίζονται από τα κάτω στους χώρους δουλειάς.

Το επίδικο σε αυτήν την απεργία – όπως και σε κάθε απεργία- είναι η μετατροπή της σε μια γενική απεργία διαρκείας με σκοπό την παύση κάθε παραγωγικής διαδικασίας, άρα και κατανάλωσης. Την σύσφιξη των δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ των απεργών και την ενότητα στην βάση, μακρυά από την λογική “του διαίρει και βασίλευε” που η κυριαρχία προσπαθεί να σπείρει μεταξύ των καταπιεσμένων. Απέναντι στις λογικές αποκλεισμών, μέσα σε συνθήκες απεργίας είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν κοινότητες αγώνα του ντόπιου και του πολυεθνικού προλεταριάτου. Ειδικότερα των χωρίς χαρτιά, που στην Κρήτη, αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία της υποτιμημένης εργασίας. Και παραμένουν χωρίς δικαιώματα στην συνδικαλιστική εκπροσώπηση και καταδικασμένοι στην αφάνεια από τον δημόσιο χώρο.

Στο πλαίσιο λοιπόν της συμμετοχής μας σ’ αυτήν την απεργία αναγνωρίζουμε πως μόνο η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση των καταπιεσμένων, οι αγώνες βάσης και τα εργατικά σχήματα στους χώρους εργασίας μας μπορούν να φέρουν απτά αποτελέσματα. Για αυτό και θεωρούμε πως δεν χρειάζεται μόνο η απεργία, αλλά και η μηδενική κατανάλωση σε μέρα απεργίας. Μ ’ αυτόν τον τρόπο “σπάει” η ροή του χρήματος και η κυκλοφορία του εμπορεύματος. Και αυτό σε μια εμπορευματοποιημένη κοινωνία, θα είναι το ίδιο ενοχλητικό για τα αφεντικά, όσο και το σταμάτημα της παραγωγής. Είναι επιτακτικό το να δοθεί μια επιθετική απάντηση απέναντι στις ορέξεις κράτους κεφαλαίου αφεντικών. Η συμμετοχή μας στην απεργία ας αποτελέσει ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΩΡΑΡΙΑ- ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΙΣΘΟ

Συγκέντρωση-πορεία, Πέμπτη 10/6 , Πλ. Αγοράς, στις 10:00

Ανοιχτή συνέλευση στο λόφο Καστέλι,
καθημερινά στις 19:00




Πηγή: Solidaritywithrosanera.wordpress.com