153 προβολές

Η κυρίαρχη ιστορία είναι γραμμένη κι αναδεικνύει κατά κύριο λόγο λευκούς άντρες, αφήνοντας στο περιθώριο, αν όχι θάβοντας, τις οπτικές, τις ιστορίες, τα αφηγήματα όλων των άλλων. Από την αφήγηση της ιστορίας απουσιάζουν εμφανώς οι γυναίκες. Κι όσο στην ταυτότητα της γυναίκας έρχονται να προστεθούν κι άλλες, πολλαπλά καταπιεσμένες κοινωνικές ταυτότητες, όπως η μετανάστρια, η αναλφάβητη, η τρανς, η ανάπηρη, τόσο πιο ξεκάθαρα «παραλείπεται» η αναφορά και η συμβολή τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Κι όταν αναφέρονται, παίρνουν έναν ρόλο κομπάρσου που πλαισιώνει τον πρωταγωνιστή δυτικό, αστό άντρα. Ίσως λοιπόν μια μέρα σαν κι αυτή να είναι η αφορμή να μιλήσουμε, ξαναφέρνοντας στη μνήμη τις αόρατες της ιστορίας.

Σαν σήμερα, λοιπόν, το 1857, στις μακρινές ΗΠΑ και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, διεξάγεται διαμαρτυρία των εργατριών στον τομέα του ιματισμού και της υφαντουργίας.Η διαδήλωση ζητάει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, μείωση του ωραρίου και αύξηση του μισθού. Διαλύεται βίαια από την αστυνομία, αλλά ήδη το γυναικείο εργατικό κίνημα έχει συγκροτηθεί και οργανώνεται. Μισό αιώνα αργότερα, το 1908, διαδήλωσαν υπό το σύνθημα «ψωμί και τριαντάφυλλα» 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης, ζητώντας δικαίωμα ψήφου, αύξηση μισθών και μείωση ωραρίων. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο ημερομηνίες μετράμε δεκάδες φεμινιστικούς αγώνες και εκατοντάδες μέρες απεργίας σε εργοστάσια και βιοτεχνίες, σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, με τα ίδια αιτήματα. Από την επόμενη χρονιά κι έπειτα, καθιερώθηκε από τα σοσιαλιστικά κόμματα η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, μια ημέρα μνήμης και αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση και τις εργατικές διεκδικήσεις. Η 8η Μάρτη έχει εκφυλιστεί τις τελευταίες δεκαετίες και έχει μετατραπεί από μέρα αγώνα, σε καθεστωτική μέρα γιορτής. Όσα δώρα και να λάβουμε, δεν θ’ αλλάξουν ούτε οι συνθήκες εργασίας μας, ούτε θα σταματήσουμε να κακοποιούμαστε, ούτε να ονομαζόμαστε από τους καταπιεστές μας «το ασθενές φύλο». Δεν θέλουμε λουλούδια και γλυκά την 8η Μάρτη, αυτό που θέλουμε είναι συμπόρευση και συμμετοχή στον μακρύ κι επίπονο αγώνα για την ισότητα, την ελευθερία και τη χειραφέτησή μας.

Ο αγώνας αυτός, χρόνο με τον χρόνο γίνεται ολοένα και πιο επιτακτικός. Ζούμε σε μια συνθήκη όπου βασικά εργατικά δικαιώματα αμφισβητούνται και ανά περιπτώσεις καταργούνται, όπως η άδεια εγκυμοσύνης, όπου οι γυναίκες εξακολουθούν να αμείβονται λιγότερο από τους άντρες και μάλιστα στην «πολιτισμένη» Δύση, όπου οι εσώκλειστες κόρες/μανάδες/σύζυγοι δεν ζουν σε κάποια μακρινή περιοχή αλλά και στη γειτονιά μας, όπου η οικιακή απλήρωτη εργασία ταυτίζεται με τη γυναίκα, όπου η σεξεργασία για ένα τρανς άτομο συχνά αποτελεί μονόδρομο, όπου οι γυναίκες μετανάστριες και προσφύγισσες είναι αόρατες, όπου οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα εκτός της straight cis* γυναίκας ή του straight cis* άντρα γίνεται λόγος απόλυσης, κατακραυγής και απομόνωσης, πόσο μάλλον αν είναι και μέλη της εργατικής τάξης.

Επιπρόσθετα, αυτό που έχει στιγματίσει την περίοδο που ζούμε είναι η όξυνση της έμφυλης βίας, και μάλιστα στην πιο ακραία μορφή της: τις γυναικοκτονίες. Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες παραβιαστικών και κακοποιητικών συμπεριφορών απέναντι σε γυναίκες, στον δρόμο, στο σπίτι, στη δουλειά, αλλά και της προσπάθειας συγκάλυψης των υποθέσεων αν οι θύτες είναι υψηλά ιστάμενοι ή «κουμπάροι» της κυβέρνησης. Η ομερτά άρχισε να σπάει με το ελληνικό metoo, με καταγγελίες βιασμών και σεξουαλικών παρενοχλήσεων σε χώρους θεάματος και όχι μόνο. Μπορεί όμως να σπάσει τη σιωπή της στο πλαίσιο του metoo μια άσημη, μια εργάτρια; Θα καλέσουν ποτέ σε κάποιο τηλεπαράθυρο μια γυναίκα χωρίς χαρτιά, για να καταγγείλει τον κακοποιητή της; Η απάντηση βρίσκεται στους αγώνες και στην ενδυνάμωση του γυναικείου κινήματος από τα κάτω. Δεν περιμένουμε τίποτα καλύτερο από τα σεξιστικά ΜΜΕ που καταπιάνονται κουτσομπολίστικα εν είδει μόδας με τη γυναικεία κακοποίηση, ούτε φυσικά από την κυβέρνηση που συγκαλύπτει βιαστές και παιδεραστές.

Από τη σκέψη μιας κυβέρνησης ακροδεξιών, σεξιστών και σκοταδιστών, δεν θα μπορούσε να λείπει η πλήρης αμφισβήτηση της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το καθεστώς γύρω από τις αμβλώσεις, οι οποίες γίνονται δωρεάν μόνο αν οι «ηθικές-θρησκευτικές αξίες» του γιατρού το επιτρέπουν. Την ίδια στιγμή που η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στην Ελλάδα είναι από ανύπαρκτη ως οπισθοδρομική, έχουμε και τη σκανδαλώδη έγκριση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ενός προγράμματος που θα διδάσκει στα παιδιά τη «θεωρία του αγέννητου παιδιού». Αλλά τι να περιμένεις από μια χώρα όπου διεξάγεται συνέδριο γονιμότητας με ομιλητές παπάδες και ακροδεξιούς; Όλα τα παραπάνω δεν είναι πρωτοτυπίες του ελληνικού κράτους, αλλά μια παγκόσμια τάση εργαλειοποίησης του γυναικείου σώματος.

Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι από τη μία η υποτίμηση της γυναίκας και δη της εργάτριας, είτε στο σπίτι είτε στη δουλειά, και από την άλλη η έμφυλη βία, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι οποίες λειτουργούν αλληλένδετα και συντονισμένα προς μία κατεύθυνση: τη συνέχιση της πατριαρχίας και του καπιταλισμού, του συστήματος εκείνου στο οποίο, για να διατηρήσει την εξουσία της η άρχουσα τάξη, πρέπει να δημιουργεί και να συντηρεί τεχνητούς διαχωρισμούς εντός των υποτελών της. Το κράτος και το κεφάλαιο μας θέλουν υποταγμένες, φοβισμένες και υπάκουες. Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι. Οργανωνόμαστε, συσπειρωνόμαστε γύρω από αυτοοργανωμένες από τα κάτω γυναικείες και μεικτές ομάδες, σωματεία βάσης και συλλόγους, και διεκδικούμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, διεκδικούμε ισότητα κι ελευθερία για όλες μας. Παλεύουμε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης γυναίκας από άντρα, όπως και για την κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Παλεύουμε για το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας όπου όλα μας θα είμαστε ορατά και θα συνυπάρχουμε αρμονικά χωρίς αφεντικά, στερεότυπα και διαχωρισμούς.

Ξαναφέρνουμε στη μνήμη τις αόρατες της ιστορίας | Οργανώνουμε τον αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και το καπιταλιστικό σύστημα που την αναπαράγει

*cis: συντομογραφία του cisgender, το οποίο αναφέρεται στα άτομα που ζουν και αυτοπροσδιορίζονται με το φύλο που τους αποδόθηκε στη γέννησή τους. Χρησιμοποιείται αντιθετικά με τον όρο transgender.

Συνέλευση συτοδιαχείρισης στον λόφο Καστέλι
Μάρτιος 2022




Πηγή: Solidaritywithrosanera.wordpress.com