20 Οκτωβρίου, 2022
από Anarchy Press
243 προβολές

Σκοπός του σημειώματος αυτού είναι  να απαντήσει (ή καλύτερα να επιχειρήσει να απαντήσει…) στο φαινομενικά απλό ερώτημα: «Γιατί γίνονται τουρκικές παραβιάσεις τον τελευταίο μισό αιώνα και τι να περιμένουμε

Τρεις γενιές έχουν μεγαλώσει με τις περίφημες αερομαχίες στο Αιγαίο, τις ατελείωτες «κλιμακώσεις», τις «επιθετικές ρητορικές» της Τουρκίας, τις «ιδιαίτερες συνθήκες»,  τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, που αμφισβητούνται ως συνήθως, τις εμπλοκές και τις αναχαιτίσεις. Επιπλέον, και ας μην το υποτιμούμε, εκατομμύρια τουρίστες όλα αυτά τα χρόνια έχουν καμαρώσει τα F16 να εκτελούν χαμηλές πτήσεις με ασύλληπτες ταχύτητες και να τους  ξεκουφαίνουν πάνω από το Μπλε του Αιγαίου, που σύμφωνα με την αθλιούτσικη λυρική ερμηνεία του ποιητή ξόδεψε δίχως αύριο ο Θεός, για να μην τον βλέπουμε.

Καθημερινά δεκάδες άρθρα γράφονται από ειδικούς επί του καυτού εθνικού θέματος στα ηλεκτρονικά και χάρτινα ταμπλόιντς, δηλαδή από τους επονομαζόμενους διεθνολόγους. Αυτοί είναι κάτι κύριοι, που βγάζουν το ψωμάκι τους από τα «ελληνοτουρκικά». Άξιον παρατήρησης είναι ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία γυναίκα διεθνολόγος-τουρκολόγος, προβεβλημένη τουλάχιστον!

Με μια πρόχειρη επισκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας και της αρθρογραφίας, που κάναμε το καλοκαίρι προκύπτουν τέσσερις βασικές «σχολές», που ερμηνεύουν διαφορετικά την τουρκική αυτή δραστηριότητα. Η πρώτη και η πιο διαδεδομένη ερμηνεία είναι η γνωστή σε όλους μας «αμφισβήτηση». Είναι μια γενικούρα, που χωρεί τους πάντες και τα πάντα, αλλά δεν στέκει σε σοβαρή κριτική.

Τί ακριβώς αμφισβητεί ένα σμήνος αεροσκαφών, που πετά για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου πάνω από ένα ξερονήσι στη μέση του πουθενά; Μάλλον τίποτα. Τα αεροσκάφη δεν κατοχυρώνουν de facto κυριαρχία, ούτε φυσικά στο διεθνές δίκαιο. To πολύ-πολύ να ενοχλήσουν τους γλάρους, που συνήθως είναι οι μόνοι κάτοικοι στις περίπου 6.000 βραχονησίδες του αιγαίου. Αμφισβητούν τα τουρκικά F16, λοιπόν, όσο και ο νεαρός τσιγγάνος, που κάνει κύκλους με το «φτιαγμένο» σμαρτ, μαρσάρει και  κορνάρει ο έρμος  γύρω από το σπίτι της καλής του, που όμως την πάντρεψαν με άλλον. Η «καλή» του δεν θα επιστρέψει ποτέ και το ξέρει και ο ίδιος (αγαπημένο θέαμα στα δυτικά προάστια της Αθήνας, που κινδυνεύει και αυτό με εξαφάνιση λόγω των σόσιαλ μήντια).

Η κατασκοπεία είναι μια άλλη εξήγηση, η οποία είχε μια βάση ως τις αρχές του ’80. Η τεχνολογία, όμως, έχει προχωρήσει τόσο που είναι μάταιο, με όλη την ανάπτυξη των δορυφορικών λήψεων και των drones, να επενδύονται αδιανόητα ποσά σε καταδιωκτικά αεροσκάφη για να τραβούν… φωτογραφίες.

Η «δημοσιονομική» σχολή επισημαίνει, πως η «φθορά» στο οικονομικό πεδίο είναι ένας καλός λόγος για τις παραβιάσεις. Πράγματι, όλες αυτές οι αερομαχίες, τα καύσιμα, οι πιλότοι, οι φθορές των αεροσκαφών κοστίζουν πολλές χιλιάδες ευρώ τη μέρα. Ωστόσο ποτέ το ελληνικό κράτος δεν λογάριασε έξοδα για τις λεγόμενες αμυντικές δαπάνες. Η πολυαγαπημένη μας πατρίδα είναι σταθερά δεύτερη σε αναλογία εξοπλισμών/ΑΕΠ (μετά τις ΗΠΑ) στις 30 χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Αυτό δεν άλλαξε, ούτε όταν πτώχευσε το κράτος και ο ΓΑΠ ζητιάνευε δανεικά στα Γιούρογκρουπ.

Η «κλιμάκωση» με σκοπό τον «αποπροσανατολισμό της τουρκικής κοινής γνώμης», επειδή δήθεν ο Ερντογάν έχει εσωκομματικό πρόβλημα ή πρέπει να κερδίσει κάποιες εκλογές ή «καταρρέει» η τουρκική οικονομία, ακούγεται πολύ συχνά στα τηλεπαράθυρα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ελληνοτουρκική συνθήκη προσφέρεται για πολλή σπέκουλα σε Ελλάδα και Τουρκία. Συσπειρώνει τα κομματικά ακροατήρια και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, πράγματι. Μισός αιώνας παραβιάσεων, όμως, (από το 1974) δεν μπορεί να ερμηνευτεί με βάση το εσωτερικό πολιτικό powergame στις δύο χώρες. Δεν μπορεί καλά-καλά να ερμηνευτεί ούτε με τις σημαντικές γεωπολιτικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή, που γι’ αυτές ακούμε κάθε τόσο.

Είπαμε, μισός αιώνας είναι αυτός. Ακόμα περισσότερο που το καθεστώς των παραβιάσεων υφίσταται τακτικά μόνο στο Αιγαίο, ενώ στη Συρία και στην Ταϊβάν δύο φορές το χρόνο. Οι παραβιάσεις εναερίου χώρου είναι μια ξεκάθαρα εχθρική ενέργεια, είναι μάλιστα τόσο σοβαρή, που γίνεται  αμέσως διάβημα στον ΟΗΕ από τις αρχές της χώρας, της οποίας παραβιάζεται ο εναέριος χώρος. Έτσι, δεν θα σχολιάσουμε την τελευταία σχολή που λέει ράθυμα «πάντα αυτά κάνει η Τουρκία, μη δίνετε σημασία».

Η πιο λογική ερμηνεία, που μπορούμε να δώσουμε, σχετίζεται με την πελώρια σημασία της Πληροφορίας στη διαπραγμάτευση, στον πόλεμο και στην ειρήνη την οποία θεωρούμε περιττό να αναλύσουμε.

Επισημαίνουμε, όμως, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία. Αν ένας αντίπαλος αποκτήσει ένα όπλο, αλλάζει τις ισορροπίες, αλλά όχι για πολύ. Μπορούμε να αγοράσουμε το ίδιο ή καλύτερο όπλο ή απλώς να του το καταστρέψουμε. Αν, όμως, μάθει κάτι σημαντικό ο αντίπαλος για εμάς, δεν γίνεται να το ξεμάθει. Υπάρχει και ακόμα ένα πρόβλημα: Δεν υπάρχουν επτασφράγιστα μυστικά, αργά ή γρήγορα θα γίνει το λάθος και θα μαθευτεί η πληροφορία.

Γι’ αυτό το λόγο οι επιτελείς πληροφοριών φροντίζουν να θολώνουν τα νερά, ώστε η πληροφορία να πνίγεται σε ένα χείμαρρο από fake news, ώστε να μην μπορούν οι επιτελείς πληροφοριών του αντιπάλου να ξεχωρίσουν το πραγματικό από το ψεύτικο.

Λόγω, όμως, αντικειμενικών συνθηκών, σε πολλές περιπτώσεις περιμένουμε τον αντίπαλο να κάνει μία μόνο κίνηση, πολύ συγκεκριμένη, για την οποία μάλιστα είμαστε και καλά προετοιμασμένοι (ή έτσι νομίζουμε…).

Για παράδειγμα, εάν πρόκειται να εισβάλλει η Τουρκία στην Ελλάδα θα το κάνει λογικά μέσω Αιγαίου με την αεροπορία της και ο πρωθυπουργός θα πρέπει να προκηρύξει εκλογές μέσα σε ένα χρόνο. γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Ο ελληνικός στρατός  έχει καταστρώσει σχέδια με βάση όλα τα δυνατά σενάρια και οι αντιπολιτευτικοί κομματικοί στρατοί ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν.  Η μόνη πληροφορία που λείπει είναι φυσικά το «πότε».

Εδώ συναντούμε την πανάρχαια τεχνική της νόθευσης της πληροφορίας.

Εφ’ όσον γνωρίζει η ελληνική πλευρά ότι θα δεχτεί επίθεση από το Αιγαίο, η τουρκική πλευρά πραγματοποιεί κάθε μέρα από πεντακόσιες εικονικές εισβολές, ώστε να φτάσει να θεωρείται μια «συνηθισμένη μέρα», αν τα τουρκικά αεροσκάφη φτάσουν ως την Εύβοια και εξαιρετικά ύποπτο αν δεν σημειωθούν αερομαχίες για ένα 6ωρο. Έτσι προφυλάσσεται αποτελεσματικά η πληροφορία για το πότε θα  πατήσουν το κουμπί τα τουρκικά αεροσκάφη.

Πρόκειται για αρχαία μογγολική στρατηγική απέναντι στο Σινικό Τείχος. Διαρκώς τα μογγολικά στίφη εφορμούσαν σε μια συγκεκριμένη πύλη του Σινικού Τείχους (μήκους 12.500 χλμ.) και αμέσως αποσύρονταν. Αυτό το έκαναν καθημερινά και μάλιστα πολλές φορές την ημέρα, τόσο που οι αυτοκρατορικοί φρουροί βαριούνταν και στο τέλος δεν έδιναν σημασία. Και τότε οι μογγόλοι έμπαιναν…

Ομοίως ο πρωθυπουργός διακινεί φήμες για δήθεν επικείμενη προσφυγή στις κάλπες με σκοπό να μπερδέψει την αντιπολίτευση, αλλά και την εσωκομματική αντιπολίτευση. Ο Κυριάκος αποδείχτηκε ιδιαίτερα ικανός σε αυτό.

Διαρκώς διακινεί σενάρια εκλογών, αλλά την τελευταία φορά κινητοποίησε τόσο πειστικά τον κρατικό μηχανισμό (υπουργείο εσωτερικών) και κομματικό  μηχανισμό το καλοκαίρι του 2022, που δεν την πάτησαν μόνο οι αφελείς εκλογολογούντες, αλλά και ένα κομμάτι του νεοδημοκρατικού μηχανισμού, που όμως δεν είχε πρόσβαση στη διαβαθμισμένη πληροφορία, είτε γιατί δεν είχε στενούς δεσμούς με τον ένοικο του Μαξίμου ή γιατί απλώς ανήκει σε αντίπαλο τζάκι.

Η μπλόφα έπιασε. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης άρχισαν να τρέχουν να ανακοινώνουν συνεργασίες και  αρκετοί πολιτευτές να νοικιάζουν γραφεία και να μοιράζουν μποναμάδες και υποσχέσεις εν όψει των «επικείμενων» εκλογών τον Σεπτέμβρη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταχρεωθούν και να καταστούν αναξιόπιστοι στα μάτια της εκλογικής πελατείας τους, αφού φάνηκε καθαρά, πως δεν έχουν σωστές πληροφορίες και ότι έπεσαν θύματα των σχεδιασμών του Μαξίμου.

Προς γνώση και συμμόρφωση…

Λ.




Πηγή: Anarchypress.wordpress.com