3 Μαρτίου, 2022
από Anarchy Press
213 προβολές

Κοντεύει περίπου ένας χρόνος που εκδιωχθήκαμε από την εργασία και σταδιακά από την κοινωνία
ως επικίνδυνες/οι για τη δημόσια υγεία. Τα έγγραφα που το επικαλούνται βρίσκονται στα χέρια μας
και έχουν δημοσιοποιηθεί κατά καιρούς. Τώρα πια αυτό το αφήγημα του διαχωρισμού μας καταρρέει παταγωδώς αλλά εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αορατοποιημένες/οι, με κίνδυνο να πεθαίναμε πρώτα από το κρύο του χειμώνα που πέρασε και γενικά από την πείνα, αφού με τα λιγοστά λεφτά που έχουμε, προσπαθούμε να ψωνίσουμε τρόφιμα για την επιβίωσή μας από εκεί που κάνουν τα στραβά μάτια στο ότι δεν φοράμε μάσκες. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Η εξόντωσή μας πρέπει να είναι ολική σαν την άρνησή μας. Μετά λοιπόν τις διαπομπεύσεις, τις ύβρεις, τις απειλές και τους εκβιασμούς από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς του κράτους και της «κινηματικής πολιτικής ορθότητας» ήρθε η ώρα να εκκινήσουν την επερχόμενη ιδρυματοποίησή μας ως ψυχικά άρρωστες/ους και επικίνδυνες/ους για τον ευατό μας και τους άλλες/ους. Όσες/οι στο ευρύτερο κίνημα ασχολούνται με τα θέματα ψυχικής υγείας πόσες φορές άραγε θα έχουν ακούσει αυτή την κανονικοποιημένη διάγνωση;… «επικίνδυνος/η για τον ευατό του/της και τους άλλους/ες»…Εκεί περιορίζεται όλη η ψυχιατρική και τώρα η ψυχαναλυτική ιστορία και θεωρία ερχόμενη να αποδείξει με επιτυχία την επιστημονικότητα του αντικειμένου της -κάτι στο οποίο ο Φρόιντ θεωρεί ότι απέτυχε- χρησιμοποιώντας «τσιτάτα καταστολής» για να αποδείξει ότι σαν σοβαρή και επιφανής επιστήμη όπως ήδη είναι η βιολογία και η βιοτεχνολογία πρέπει και αυτή να συνεργαστεί με τις κυρίαρχες βιοπολιτικές. Αυτό βέβαια έκανε και στο παρελθόν σε περιόδους επιβολής ευγονικών πολιτικών.

Αφορμή για τα παραπάνω δίνει μια δημόσια διαδικτυακή συζήτηση που έγινε στις 29/1/2022,
με θέμα: «Ο αντι-εμβολιασμός και τα ασυνείδητα νοήματα του: γενικευμένο κοινωνικό σύμπτωμα ή
δυσφορία από τον πολιτισμό;». Το τι ακούστηκε και γενικά σε τι επικεντρώθηκαν οι ομιλητές σε αυτήν την συζήτηση είναι προφανές και από τον ακαδημαϊκώς εξευγενισμένο τίτλο αλλά θα φανεί και παρακάτω από ένα παράθεμα του κου Χρήστου Ζερβή ο οποίος είναι και πρόεδρος της ελληνικής ψυχαναλυτικής εταιρείας (εταιρεία;!!..μήπως είναι τίποτα συνωμοσιολόγοι-Ιλλουμινάτι;). Ο κος Ζερβής λοιπόν, ξεκινώντας στο 27:38 σημείο στο βίντεο εξηγεί «επιστημονικώς» τα εξής:
…η έκθεση στον κίνδυνο της μόλυνσης από τον κορωνοϊό και τις ενδεχόμενες επικίνδυνες συνέπειες του οδηγούν ή κάνουν να επανεργοποιηθεί ένα φλερτ με τον θάνατο, ένας χορός με το θάνατο σε μια αυτοκαταστροφική βαθιά πρόθεση, σε μια δοκιμασία θανάτου. Είναι σαν όλα αυτά να αναδεικνύουν και μια καταθλιπτική πλευρά παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου […] μερικές φορές αυτό συνοδεύεται και με μια ασυναίσθητη, καταστροφική, εγωκεντρική προοπτική και για αγαπημένα
πρόσωπα της οικογενείας του (της/του αντιεμβολιάστριας/ή), του περιβάλλοντός του που είναι σαν, ασυνείδητα, επαναλαμβάνω όχι με την ηθική έννοια του όρου αλλά με την ψυχαναλυτική […] είναι έτοιμο […] να τα πάρει μαζί του […] είναι σαν να θέλει να τα οδηγήσει σε ένα προσωπικό Κούγκι.

Παρεμπιπτόντως, σε αυτήν ειδικά την περίπτωση, δεν έχουμε κανέναν ενδοιασμό να αναφερθούμε στο 1803 και στο Σούλι, φοβούμενες/οι ότι θα κατηγορηθούμε περί εθνικιστικού λόγου γιατί απλώς δεν είναι. Αυτό που θέλουμε, είναι να ενθυμίσουμε στον κατά τα άλλα έλληνα πολίτη κο Ζερβή την παραδοξότητα των λόγων του περί «προσωπικού Κουγκίου», μέσα από την αυτοθυσία του καλόγερου Σαμουήλ και των 5 συντρόφων του (Ναι, ήταν και αυτοί λίγοι και παίρνανε ατομικές αποφάσεις) και την απάντησή του στον άνθρωπο του Αλή πασά :
Δεν είναι άξιος ο βεζύρης, να πιάση άνθρωπον, όστις εκτός οπού δε φοβάται,
γνωρίζει και άλλον δρόμον: του θανάτου…

Κοινώς, ο Σαμουήλ απλά εξέφραζε αυτό που εκφράζανε την ύστατη στιγμή χιλιάδες εξεγερμένες/οι στους καταπιεστές τους στην μεγάλη ιστορία των εξεγέρσεων-επαναστάσεων, από τους/τις δούλους/ες και είλωτες της αρχαίας ελλάδας, τους πληβείους/ες της αρχαίας ρώμης, μέχρι τους χριστιανούς/ες στα λιοντάρια και τις/τους επαναστατημένες/νους αναβαπτίστριες/ές στην πρώιμη αναγέννηση, από τις επαναστάσεις του 18ου και 19ου αι. μέχρι σήμερα· όλοι/ες έλεγαν το ίδιο πριν το βιολογικό θάνατό τους:
Μπορεί να σκοτώσεις την οικογένειά μου και το σώμα μου αλλά δεν μπορείς να
σκοτώσεις εμένα.

Εννοώντας ότι δεν θα κάνουν τη χάρη στους καταπιεστές τους να τις/τους δουν υποταγμένες/νους
και η δράση τους θα μείνει ως λίπασμα για τις επόμενες/ους. Άρα η παρουσίαση του λόγου του
Σαμουήλ δεν μας κάνει εθνικίστριες/ές όπως και η απλή εξιστόρηση των επαναστάσεων της ιστορίας δεν μας κάνει μαρξίστριες/ές. Αντιθέτως, είμαστε ριζικά κάθετες/οι ενάντια στα κράτηέθνη και κάθε είδους φράκτες, σύνορα, οριοθετήσεις και ταξινομήσεις, ενάντια σε κάθε χρήση θρησκευτικών και πατριωτικών συμβόλων ως σύμβολα διαχωρισμών και προνομίων.
Βέβαια, σε μια υποκριτική εποχή «κινηματικής πολιτικής ορθότητας» εντείνεται και ένας εξουσιαστικός κινηματικός ρατσισμός που βάζει ως ύστατη προτεραιότητα τη διαπόμπευση των διαφορετικών φωνών από αυτές που «χαϊδεύουν τα αυτάκια του». Έχει γίνει πια συχνή πατέντα κυριαρχίας η προσπάθεια εξόντωσης του «αντίπαλου» μέσα από τις κατηγορίες του συνωμοσιολόγου, του εθνικιστή, κλπ. Εμείς όμως θα τους δώσουμε κι άλλες ευκαιρίες πιάνοντας και άλλα θέματα που οι «πολιτικά ορθοί επαναστάτες» δεν αγγίζουν ως «δογματική παρέκκλιση».
Για παράδειγμα, ήταν θεωρία συνομωσίας ότι ο Σαντάμ κατέχει ή όχι όπλα μαζικής καταστροφής;
Είσαι συνομωσιολόγος όταν αποκαλύπτεις ότι οι Ιλλουμινάτι δεν ήταν εβραίοι τραπεζίτες αλλά
επαναστάτες που ήθελαν να καταργήσουν το κράτος; Ποια είναι η σχέση της Αναρχίας με τις μασονικές στοές; Μήπως τελικά πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με το τί είναι θεωρία συνομωσίας
και τί όχι και να μην αναπαράγουμε στερεοτυπικά τον όρο;
Όμως ας επανέλθουμε στο «χορό του θανάτου» που έστησε ο κος Ζερβής για να του πούμε αν πράγματι εννοεί ότι ο καλόγερος Σαμουήλ ήταν «αυτοκαταστροφικός και επικίνδυνος για τον ευατό του και τους γύρω του». Γιατί αν συμβαίνει αυτό τότε μαζί του βγάζουμε ψυχικά άρρωστες/ους πολλές/ους αυτοθυσιαζόμενες/ους εξεγερμένες/ους, ακόμα και «ήρωες πολέμου».
Υποκείμενα που έδωσαν τη ζωή τους για την επανάσταση και την ελευθερία από πολύ παλιά μέχρι
τα νεότερα χρόνια της αντίστασης στον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και
τα σύγχρονα χρόνια του Μάη του ’68 και του αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης. Τους βγάζουμε
όλους αυτούς ότι έστησαν «χορό καταθλιπτικού θανάτου»; Μήπως αυτό έκανε και η ακτιβίστρια σουφραζέτα Έμιλι Ντέιβιντσον πέφτοντας στις οπλές του αλόγου που έτρεχε στον ιππόδρομο για τον βασιλιά Γεώργιο τον Ε΄; Το ίδιο και η Πάνκχερστ μαζί με τις εκατοντάδες ακτιβίστριες-σουφραζέτες που έκαναν αλλεπάλληλες απεργίες πείνας και μπαινόβγαιναν στις φυλακές με κίνδυνο της υγείας τους; Είχαν δηλαδή συμπτώματα αυτοκαταστροφής για τις ίδιες και τα οικεία πρόσωπά τους;
Νομίζουμε ότι ο κος Χ. Ζερβής ως πρόεδρος της ελληνικής ψυχαναλυτικής εταιρείας, ίσως ασυναίσθητα και με την ηθική αλλά και με την ψυχαναλυτική έννοια του όρου, εισχωρεί και συμμετέχει πολύ ενεργά στην επαναφορά ιδιαιτέρως σκοταδιστικών περιόδων της ιστορίας. Οι
διαγνώσεις του θυμίζουν από τις θεολογικές ερμηνείες-τραγικές παρωδίες της ιεράς εξέτασης μέχρι
την περίοδο όπου οι ναζί έστηναν, το 1937, την έκθεση της εκφυλισμένης τέχνης, στο Μόναχο, διαγιγνώσκοντας ότι όλα τα πρωτοποριακά κινήματα της τέχνης του μοντερνισμού κατά το
μεσοπόλεμο αποτελούνταν από:
Κρετίνους, πόρνες, άρρωστα μυαλά, άρρωστες ψυχές, εμψυχωτές της νοητικής
«καθυστέρησης» και κάθε είδους «αναπηριών», τρελούς, κτλ.

Εντωμεταξύ, με την αφορμή της ιστορίας του Σουλίου που διδάσκεται στα σχολεία και το ότι δύο άτομα από την ομάδα μας είναι αρνήτριες/ές πρώην εκπαιδευτικοί, ας μιλήσουμε λίγο για το εκπαιδευτικό σύστημα και την στάση των εκπαιδευτικών σήμερα. Το σύνολο των εκπαιδευτικών
στα ελληνόφωνα σχολεία -πλην μετρημένες/ους στα δάχτυλα εξαιρέσεων- δεν διατύπωσε καμία
αντίρρηση ενάντια στην υποχρεωτικότητα των ιατρικών πράξεων (μάσκες, διαγνωστικά τεστ). Η
σύμπλευση με τη γραμμή του κράτους, υπήρξε καθηλωτική! Η παιδαγωγική κουλτούρα βρέθηκε σε
αγαστή συμπόρευση με την ιατρική επιστήμη (ο όρος βέβαια επιστήμη χρησιμοποιείται έχοντας
γνώση του ότι συνιστά ισχυρό ιδεολογικό εργαλείο του κράτους). Ενώ και τα δύο πεδία, απαιτούν
απόλυτη πειθάρχηση σε μεθόδους επειδή αυτές υπαγορεύονται από την κυρίαρχη εξουσία. Η φιλοσοφία του εγχώριου εκπαιδευτικού συστήματος ανέκαθεν συμπυκνώνονταν στην έννοια του
αυταρχισμού. Οι εκπαιδευτικοί χρόνια μυημένοι στην πολύμορφη άσκησή του, εκτέλεσαν με απόλυτη υπακοή κρατικές εντολές. Οι ίδιοι είναι αρκετά δηλητηριασμένοι από τις τεχνικές καταστολής που εφαρμόζουν σε βάρος του μαθητικού πληθυσμού. Έτσι δεν συγκινήθηκαν διόλου από τα βλέμματα ή τα κλάματα μικρών παιδιών που δυσφορούσαν από τη χρήση μάσκας, (παρά τα τόσα εκπαιδευτικά προγράμματα «περί συναισθημάτων», που εκπονούν τα τελευταία χρόνια). Η καθημερινή από πλευράς τους καταστολή της ζωντανής σκέψης παιδιών και εφήβων, τους έχει μεταμορφώσει σε άβουλα φερέφωνα των κρατικών επιταγών. Έτσι τα σχολεία μετατράπηκαν σε διαγνωστικά κέντρα και τόπους ελέγχου υγειονομικών φρονημάτων.
Ωστόσο η σύμπραξη σχολικής και ιατρικής κανονικότητας συνιστά μια πραγματικότητα που επιχειρείται εδώ και καιρό να εγκαθιδρυθεί. Η αστυνόμευση των συμπεριφορών απαιτεί ομοιογένεια. Κάθε τρόπος ύπαρξης εντός του σχολικού περιβάλλοντος που δεν συνάδει με τα υποδεικνυόμενα πρότυπα χαρακτηρίζεται αποκλίνων. Στην παρούσα συνθήκη όσες/οι μαθήτριες/ες αλλά και εκπαιδευτικοί ασκήσανε κριτική στους ολοκληρωτικούς περιορισμούς ευθέως ή πλαγίως ετικεταριστήκανε ως παρεκκλίνουσες/ντες. Επίσημα άλλωστε στιγματίστηκαν ως «απειλή για τη
δημόσια υγεία»…

Ολικές/οι Αρνήτριες/ες




Πηγή: Anarchypress.wordpress.com