15 Φεβρουαρίου, 2021
από Anarchy Press
224 προβολές


«Όπως επισήμαναν πολλοί ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων, είμαστε σε πόλεμο, αλλά με έναν εχθρό που είναι αόρατος, μεταφορικά φυσικά: “Αν αυτό που περνάμε είναι πόλεμος, σίγουρα δεν είναι ένας τυπικός πόλεμος. Στο κάτω κάτω τον σημερινό εχθρό μοιράζεται όλη η ανθρωπότητα”. Λέγοντας αυτά, ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να είναι το πιο σχετικό σημείο αναφοράς στην προσπάθειά μας να εκτιμήσουμε αυτά που έρχονται. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο τελειότερος πόλεμος μετασχηματισμού, πυροδοτώντας όχι απλά δομικές αλλαγές στην παγκόσμια τάξη και την παγκόσμια οικονομία, αλλά επίσης κληροδοτώντας ριζικές αλλαγές στις κοινωνικές συμπεριφορές και δοξασίες, οι οποίες άνοιξαν τελικά το δρόμο για ριζοσπαστικές νέες πολιτικές και παροχές κοινωνικών συμβάσεων (όπως τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό πριν γίνουν ψηφοφόροι). Υπάρχουν προφανείς διαφορές ανάμεσα σε μια πανδημία και έναν πόλεμο […] αλλά ο βαθμός της μεταμορφωτικής τους ισχύος είναι συγκρίσιμος. Και οι δύο έχουν τη δυνατότητα να είναι μεταμορφωτικές κρίσεις διαστάσεων που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε προηγουμένως. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις υπερβολικές αναλογίες. Ακόμη και στο χειρότερο σενάριο ο COVID-19 θα σκοτώσει πολύ λιγότερους ανθρώπους απ’ ότι οι Μεγάλες Πανούκλες συμπεριλαμβανομένου του Μαύρου Θανάτου ή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. […] Όμως, στον σημερινό ισχυρά διασυνδεδεμένο κόσμο, οι επιπτώσεις της πανδημίας θα πάνε πολύ πιο πέρα από τις (ήδη συγκλονιστικές) στατιστικές που σχετίζονται “απλώς” με τον θάνατο, την ανεργία και τις χρεωκοπίες.» Klaus Schwab και Thierry Malleret, «COVID 19 THE GREAT RESET», μτφ Θ.

Όλο και περισσότερο το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούμε, κυρίως τους πολιτικούς υπηρέτες της κυριαρχίας και κατ’ επέκταση από δημοσιολόγους φερέφωνα της εξουσίας, να αναφέρονται στην Μεγάλη επανεκκίνηση. Συνήθως, έτσι ξεκινούν να προπαγανδίζουν τις θέσεις τους. Οι ομιλίες τους αποπνέουν ελπίδα, την οποία και προσπαθούν να μεταδώσουν απευθυνόμενοι στις κοινωνικές ομάδες, που μέσα σε λίγους μήνες με πρόσχημα την παγκόσμια επιδημία έχουν καταστείλει τη ζωή μας.

«Ο κορωναϊός έφερε την καταστροφή. Η επιδημία κλείνει χιλιάδες επιχειρήσεις. Ο κορωναϊός αυξάνει την ανεργία. Ο φονικός ιός που άλλαξε τις ζωές μας», «το 2020 ήταν η χειρότερη χρονιά που γνώρισε ο πλανήτης (sic!!!)» κ.λπ., κ.λπ,, είναι μόνο λίγες από τις φράσεις με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά τους τελευταίους μήνες. Φράσεις που επιχειρούν να εντυπωθούν στο συλλογικό ασυνείδητο στοχεύοντας στην κατασκευή μιας εικόνας αποκάλυψης, μιας εικόνας απόλυτης καταστροφής χολυγουντιανού τύπου.

Αν πιστέψουμε τις σειρήνες της ε(ξ)ημέρωσης των ΜΜΕ τότε οφείλουμε να πειστούμε ότι ο ιός νομοθετεί, ο ιός επιβάλλει παντοιοτρόπως τα μέτρα, τους νόμους και τα διατάγματα, που περιστέλλουν «ελευθερίες» και «δικαιώματα» επιβάλλοντας μια σειρά απαγορεύσεων, την φτωχοποίηση των ανθρώπων, τη συνεχή επιτήρηση και παρακολούθηση κάθε κίνησης μας κλπ. Αυτή, όμως, είναι η μέθοδος, που επέλεξε και μας επέβαλε η εξουσία παγκοσμίως, την οποία και ονόμασε αντιμετώπιση της πανδημίας. Οπότε το ανάθεμα βαραίνει αυτούς, τις πολιτικές μαριονέτες, καθώς και τους αυλικούς σφωγγοκωλάριους τους. Η ευθύνη για το θεάρεστο έργο –σε κάποιους εξουσιαστικούς κύκλους– αλλά καταστρεπτικό στις ζωές μας ανήκει σε αυτούς και σε κανέναν ιό.

Επίσης, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως στο λεγόμενο δεύτερο πανδημικό κύμα (ή αλλοιώς στη δεύτερη εξουσιαστική επίθεση) η εξουσία είναι συγχρονισμένη σε όλους τους τομείς. Στην προπαγάνδα που μανιωδώς επαναλαμβάνεται, στη λήψη αποφάσεων και μέτρων, τα οποία δεν μοιάζουν απλά ως τέτοια, αλλά και στον χρόνο, που αυτά κάθε φορά επιβάλλονται, αναβαθμίζονται και αίρονται.

Ξεκινήσαμε κάνοντας λόγο για τον όρο Mεγάλη επανεκκίνηση, o οποίος χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο το τελευταίο χρονικό διάστημα από τους πολιτικούς ηγέτες ανά τον κόσμο.

«Προσδοκούμε στην μεγάλη επανεκκίνηση της οικονομίας μας μετά την καταστροφή που ελέω κορωναϊού επιβλήθηκε στις κοινωνίες μας».

Πάνω σε αυτό το μότο και με διάφορες παραλλαγές, χτίζεται το εξουσιαστικό και κατά τα άλλα ελπιδοφόρο αφήγημα. Θα αναρωτηθεί κάποιος και δικαίως θα πει, πού είναι το μεμπτό στο να γίνει μια μεγάλη και παγκόσμια επανεκκίνηση σε όλους τους τομείς της ζωής μας, αφού η επιδημία ήταν παγκόσμια και αυτή; Θεμιτό και ειλικρινές ερώτημα όταν προέρχεται από ανθρώπους άδολα.

Είναι γνωστό πως η αλήθεια συνήθως κρύβεται στα παρασκήνια, καθώς στο προσκήνιο πρωταγωνιστεί το ψέμα και ο αποπροσανατολισμός. Οι μαριονέτες του θιάσου (Πολιτικοί, ΜΜΕ, Επιστημονικοί πανειδήμονες και δημοσιολογούντες επί παντός επιστητού) δρουν με σκοπό, να εξαπατήσουν τους θεατές αδιάκοπα και μέχρις ότου εξασφαλίσουν την επιτυχή έκβαση των κυριαρχικών σχεδιασμών.

Έτσι, λοιπόν, και ο όρος Μεγάλη Επανεκκίνηση, που τόσο «άδολα και ελπιδοφόρα» προφέρεται από τα χείλη των προαναφερθέντων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επικεφαλίδα με την οποία τιτλοφορείται το βιβλίο και συνάμα εγχειρίδιο των Klaus Schwab και Thierry Malleret «COVID 19 THE GREAT RESET», ελληνιστί «COVID 19 Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ». Στους περισσότερους στον Ελλαδικό χώρο έγινε γνωστό το εν λόγω πόνημα από τις φωτογραφίες, που δόθηκαν στη δημοσιότητα, από το γραφείο του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς όλως τυχαίως το βιβλίο εκτέθηκε στον φωτογραφικό φακό.

Εξ αρχής, κάνουμε σαφές πως το συγγραφικό αυτό πόνημα αποτελεί μια ακόμη βίβλο των εξουσιαστών, καθώς ευθυγραμμίζεται, αλλά και συντομεύει παγκοσμιοποιητικούς στόχους και επιδιώξεις, όπως αυτή της περίφημης Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ, της αειφόρου ανάπτυξης, της πράσινης τεχνολογίας κ.λπ.

Ας δούμε, αρχικά, ποιοι είναι οι συγγραφείς του βιβλίου η «Μεγάλη Επαναφορά» ή η «Μεγάλη Επανεκκίνηση». Είναι οι Klaus Schwab και Thierry Malleret πρόεδρος και ανώτερο στέλεχος του διεθνιστικού οργανισμού Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), ο οποίος ιδρύθηκε το 1971. Το ΠΟΦ αυτοπροσδιορίζεται ως «αφιερωμένο στη βελτίωση της κατάστασης του κόσμου φέρνοντας σε συνάντηση επιχειρηματικούς, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και άλλους ηγέτες της κοινωνίας για να διαμορφώσει τις παγκόσμιες, περιφερειακές και βιομηχανικές ατζέντες» (World Economic Forum: Our mission).

Ο ΠΟΦ διεξάγει μια ετήσια συνάντηση στα τέλη Ιανουαρίου στο Νταβός των Άλπεων στην Ελβετία. Εκεί συναντούνται περίπου 3.000 επιχειρηματίες, πολιτικοί ηγέτες, οικονομολόγοι, διασημότητες και δημοσιογράφοι. Κάθε ετήσια συνάντηση διαρκεί μέχρι και πέντε ημέρες, ενώ συζητούνται παγκόσμια ζητήματα, σε περίπου 500 δημόσιες και ιδιωτικές συνεδρίες. Η οργάνωση συγκαλεί περίπου έξι με οχτώ περιφερειακές συναντήσεις κάθε χρόνο στην Αφρική, την Ανατολική Ασία, την Λατινική Αμερική και την Ινδία, ενώ διεξάγει και δύο συναντήσεις στην Κίνα και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εκτός από τις συναντήσεις, ο οργανισμός παρέχει μια πλατφόρμα για τους ηγέτες όλων των ομάδων του κόσμου, –στην επιχειρηματικότητα, τη διακυβέρνηση και την κοινωνία–, για να συνεργαστούν σε διάφορα εγχειρήματα και πρωτοβουλίες.

Όπως είναι γνωστό ο ιός covid 19 κατά τους εμφανιζόμενους εκπρόσωπους της παγκόσμιας επιστημονικής «κοινότητας», τον ΠΟΥ (παγκόσμιος οργανισμός υγείας) κ.ά. είναι ο φονικότερος όλων των εποχών που έχει πλήξει τον κόσμο.

Διαβάζουμε, λοιπόν, στα ΝΕΑ (23-8-2020): «Μελέτη-σοκ: Ο κορωναϊός έχει τη δυναμική να γίνει η φονικότερη πανδημία όλων των εποχών, Ομάδα επιστημόνων αποφάσισαν να συγκρίνουν τις δύο επιδημίες για να δουν ποια ενδεχομένως προκαλέσει μεγαλύτερο κακό στην ανθρωπότητα […] Η ισπανική γρίπη του 1918 μόλυνε το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού και σκότωσε τουλάχιστον 50 εκατομμύρια ανθρώπους, εκ των οποίων 675.000 στην Αμερική, σύμφωνα με το αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης και Αντιμετώπισης Ασθενειών (CDC)

Σύμφωνα, όμως, με τον δρ. Γεώργιο Κασσιώτη επικεφαλής του Εργαστηρίου Ρετροϊικής Ανοσολογίας στο Ινστιτούτο Francis Crick και καθηγητή Ρετροϊολογίας στο Τμήμα Ιατρικής του Imperial College στο Λονδίνο: «Σε μια προηγούμενη επιδημία ρωτήθηκα από έναν δημοσιογράφο αν θα πεθάνουμε όλοι εξ αιτίας της. Όταν απάντησα αρνητικά, η επόμενη ερώτηση του δημοσιογράφου ήταν… αν υπάρχει κάποιος άλλος συνάδελφός μου που θα μπορούσε να δώσει μια πιο «πιασάρικη» απάντηση. Το ίδιο θα πω και τώρα. Δεν θα πεθάνουμε όλοι από τον νέο κορωναϊό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προστατευόμαστε εναντίον του αναμένοντας τις επιστημονικές εξελίξεις που θα του επιφέρουν το καίριο χτύπημα και οι οποίες, με σύμμαχο τον χρόνο, θα έρθουν» (Βήμα 29-7-2020). Ο Κασσιώτης τονίζει μάλιστα ότι «η εισαγωγή του SARS-CoV-2 στον ανθρώπινο πληθυσμό έχει προκαλέσει μια πανδημία που έχει περιγραφεί ως η χειρότερη εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, και αυτό ίσως είναι αλήθεια. Ωστόσο, πρέπει να τονίσουμε πως στην κλίμακα των φονικών ιών ο SARS-CoV-2 δεν είναι ο φονικότερος. Στις περισσότερες περιπτώσεις το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα τον πολεμά επιτυχώς».

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται όμως και οι συγγραφείς της Μεγάλης Επανέκκινησης, καθώς παραδέχονται ότι ο Covid-19 είναι «μία από τις λιγότερο θανατηφόρες πανδημίες τα τελευταία 2000 χρόνια», και αν δεν προκύψει κάτι …απρόβλεπτο «οι συνέπειες του ιού θα είναι ήπιες σε σύγκριση με προηγούμενες πανδημίες». Επομένως ή οι Klaus Schwab και Thierry Malleret είναι τρισμέγιστοι συνομωσιολόγοι ή είναι σε θέση να γνωρίζουν και να συμμετέχουν στην επιχειρούμενη παγκόσμια αναδιαμόρφωση του κόσμου.

Κατά τη στιγμή της έκδοσης του βιβλίου, το 0,006% του παγκόσμιου πληθυσμού αναφέρθηκε ότι πέθανε από Covid-19. Αλλά ακόμη και αυτό το χαμηλό ποσοστό δεν είναι απολύτως ακριβές. Πριν τεθεί μια σειρά ερωτημάτων όσον αφορά τον ιό και τα στοιχεία που καθημερινά δίνονται στην δημοσιότητα, να πούμε ότι κατά βάθος δεν προκύπτει διάσταση απόψεων των Schwab Klaus Schwab και Thierry Malleret και της «γραμμής» των εκλεκτών της παγκόσμιας επιστημονικής «κοινότητας», καθώς η μεγάλη επανεκκίνηση σε παγκόσμιο επίπεδο, με ό,τι αυτή συνεπάγεται για να πραγματοποιηθεί, χρειάζεται την «φονικότερη» πανδημία που γνώρισε ο άνθρωπος.

Διαβάζουμε στο βιβλίο, μεταξύ άλλων, ότι «Όπως επισήμαναν πολλοί ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων, είμαστε σε πόλεμο, αλλά με έναν εχθρό που είναι αόρατος, μεταφορικά φυσικά: “Αν αυτό που περνάμε είναι πόλεμος, σίγουρα δεν είναι ένας τυπικός πόλεμος. Στο κάτω κάτω τον σημερινό εχθρό μοιράζεται όλη η ανθρωπότητα”».

Σ’ έναν πόλεμο, όμως, και μάλιστα μη τυπικό, αλλά παγκοσμίων διαστάσεων και ανεκτίμητων για την ώρα συνεπειών, δεν μπορεί παρά η προπαγάνδα να παίζει, επίσης, ένα τεραστίων διαστάσεων ρόλο. Η επαπειλούμενη καταστροφή, όχι μόνο πρέπει να προπαγανδίζεται συνεχώς, αλλά και να εμπεδώνεται στην συνείδηση του παγκόσμιου πληθυσμού ότι μπορεί και να βρισκόμαστε στο τέλος του κόσμου!!!

Ας δούμε, λοιπόν, κάποια στοιχεία υπό μορφή ερωτημάτων.

Γιατί ελέω κορωναϊού άλλαξε η καταγραφή θανάτων ή αλλιώς το λεγόμενο πιστοποιητικό θανάτου παγκοσμίως;

Γιατί ενώ αντιτίθεται στα επιστημονικά δεδομένα η μικρή διεξαγωγή των τεστ, διότι δεν μπορούν να έχουν μια σαφή επιδημιολογική παρατήρηση και μελέτη, τα τεστ εξ αρχής που διεξάγονται παγκοσμίως είναι ελάχιστα σε κάθε χώρα;

Ποιά η αντικειμενική εύρεση των τεστ, είτε PCR, είτε RAPID, ως προς την εύρεση covid 19 και μόνο;

Γιατί έχουν απαγορευτεί οι νεκροψίες;

Με οδηγία του ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) άλλαξε η μέθοδος καταγραφής νεκρών, καθώς και ο αιτιακός προσδιορισμός θανάτου. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, ο τρόπος υπολογισμού του ποσοστού των θανάτων σήμαινε ότι τα άτομα, που είχαν διαγνωστεί με τον ιό και στη συνέχεια υπέκυψαν σε κάποιο ατύχημα εντός 28 ημερών από το τεστ, θα έχουν ως αιτία θανάτου τους το Covid-19.

Σύμφωνα με τους καθηγητές Yoon Loke, από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας και τον Carl Heneghan, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης: «Όποιος έχει κάνει τεστ COVID και βγήκε θετικό, αλλά αργότερα πέθανε σε μεταγενέστερη ημερομηνία από οποιαδήποτε αιτία θα συμπεριληφθεί στα στοιχεία θανάτου από COVID”. Η αλλαγή στη μεθοδολογία καταγραφής των θανόντων, καθώς και στον αιτιακό προσδιορισμό αφορά το σύνολο των κρατών του πλανήτη. Έτσι, κάνοντας λιγότερα τεστ ανά πληθυσμό επηρεάζουν το ποσοστό θνητότητας κατά πως θέλουν.

Η μεγαλύτερη δυσκολία στην εκτίμηση της θνητότητας είναι η διασφάλιση της ακρίβειας του αριθμητή και του παρονομαστή. Για παράδειγμα, όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια μιας νόσου, αυξάνεται η πιθανότητα ότι ο ασθενής θα πεθάνει από αιτία που δεν σχετίζεται με την συγκεκριμένη νόσο. Αν αυτό συμβεί, τότε θα υπερεκτιμηθεί η θνητότητα της ασθένειας. Αυτό εξηγεί γιατί η θνητότητα χρησιμοποιείται κυρίως για οξείες λοιμώδεις νόσους. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, υπάρχει πιθανότητα λανθασμένης εκτίμησης. Για παράδειγμα, κατά την διάρκεια μιας έξαρσης κρουσμάτων με υψηλές ημερήσιες αυξήσεις και μεγάλη περίοδο μέχρι την οριστική έκβαση, είναι πιθανό να υποεκτιμηθεί η θνητότητα. Από την άλλη, σε μια έξαρση όπου καταγράφονται μόνο τα κρούσματα με σοβαρά συμπτώματα και όπου πολλοί ασθενείς με ήπια ή καθόλου συμπτώματα δεν προσέρχονται για διάγνωση, η θνητότητα θα υπερεκτιμηθεί.

Η διεξαγωγή ελαχίστων τεστ που διεξάγονται παγκόσμια χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ανεπαρκής για την δημιουργία μιας επιδημιολογικής μελέτης, που θα είχε ως στόχο την παρακολούθηση, την εξέλιξη αλλά και τον βαθμό επικινδυνότητας της νόσου. Αντί αυτού έχουμε την πραγματοποίηση απειροελάχιστων τεστ παγκοσμίως. Γιατί; Διότι έτσι μπορούν να ανεβάζουν το δείκτη θνητότητας της νόσου.

PCR ΤΕΣΤ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ισπανική γρίπη 1918, η απρόσωπη
εξουσία σ’ όλο της το μεγαλείο…

Το τεστ ταυτοποίησης του ιού με τη μέθοδο PCR δεν είναι ούτε εδικό για τον Covid19 ούτε ενδεικτικό ενεργούς λοίμωξης. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ μπορεί να δώσει θετικό το τεστ ακόμα και αν είχε προσβάλλει τον οργανισμό ένα τρίμηνο και παραπάνω πριν. Μπορεί, με λίγα λόγια, να ανιχνευτούν υπολείμματα γενετικού υλικού (RNA) ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ (από τούς οποίους προσβαλλόμαστε πολύ συχνά και τα θεωρούμε «γριπούλες»), ακόμα και αν έχουμε αναρρώσει πλήρως και δεν είμαστε πλέον φορείς.

Έχει, επίσης, γίνει επισήμως παραδεκτό ότι τα πραγματικά κρούσματα του ιού είναι ίσως και 10 φορές περισσότερα (το λιγότερο). Και φυσικά, όταν κάποιος ινστρούχτορας το δηλώνει αυτό, κανείς δημοσιογράφος δεν του θέτει το απλό ερώτημα: «Άρα, ἡ θνησιμότητα του ιού είναι 10 φορές μικρότερη, άρα πολύ-πολύ μικρότερη από άλλες ιογενείς λοιμώξεις;».

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΝΕΚΡΟΨΙΩΝ

«Κάναμε λάθος θεραπείες στην Ιταλία, γι’ αυτό αυξήσαμε τους θανάτους. Μεγάλη η ευθύνη ιατρικών συλλόγων και πολιτικών. Είμαι ένας από τους 11 πρώτους γιατρούς που κάνανε τις νεκροψίες στην Ιταλία και διαπίστωσαν ότι τα πρωτοκόλλα ή δεν τηρούνταν ή ήταν λανθασμένα. Ένα άλλο μεγάλο λάθος είναι ότι βάζαμε πολλούς ανθρώπους σε γηροκομεία που εκεί συναντούσαν άλλους ασθενείς που πέθαιναν και συνέχεια τους αποτεφρώναμε. Είναι πολύ σημαντικό να γίνονται νεκροψίες για να ανακαλύπτουμε τις βασικές αιτίες θανάτου και εφ΄ όσον δεν μας είχε δοθεί ελευθερία να το κάνουμε αυτό όλοι οι γιατροί έπρατταν λάθος. Αυτοί που ευθύνονται για τους θανάτους είναι αυτοί που έδιναν τις κρατικές οδηγίες και ο ίδιος ο ιατρικός σύλλογος διότι εμπόδισε την διεξαγωγή νεκροψιών και εμπόδισε επίσης και την πρωτοβάθμια περίθαλψη στο σπίτι». (Απόσπασμα από την τοποθέτηση του Pasquale Mario Bacco, Ιταλός Ιατροδικαστής, 19/9/2020).

Συμπερασματικά γίνεται κατανοητό πως διευρύνοντας τα αίτια θανάτου, που θα καταχωρηθούν ως Covid 19 στο μάξιμουμ, με την ταυτόχρονη ανίχνευση και καταχώρηση νοσούντων στο μίνιμουμ κατασκευάζεται μια ψεύτικη εικόνα όσον αφορά την θνητότητα του ιού, η οποία μεγεθύνεται ανυπέρβλητα. Εν συνεχεία, η ψεύτικη εικόνα μεταφέρεται ως πραγματικότητα μέσα από τις μονταζιέρες των προθύμων της εξουσίας χτυπώντας μας αδιάκοπα με υπερβολικές δόσεις «ενημέρωσης».

Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε πως πριν από την οιαδήποτε παγκοσμίων διαστάσεων επανεκκίνηση προηγείται η κατασκευή μιας, επίσης, παγκοσμίων διαστάσεων, καταστροφής. Άλλωστε, όσο περισσότεροι είναι οι τρομοκρατημένοι άνθρωποι τόσο λιγότεροι είναι οι πιθανοί εξεγερμένοι.

Απάτσι

«[…] Οι πανδημίες πάντοτε υπήρχαν και πάντοτε ήταν ένα βασικό συστατικό της ανθρώπινης ιστορίας από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να ταξιδεύουν. Τα τελευταία 2000 χρόνια ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Λόγω της αποδιοργανωτικής φύσης τους, οι επιδημίες έχουν αποδείξει ιστορικά ότι είναι μια δύναμη μόνιμης και συχνά ριζικής αλλαγής: προκαλώντας εξεγέρσεις, προκαλώντας πληθυσμιακές συγκρούσεις και στρατιωτικές ήττες, αλλά επίσης πυροδοτώντας καινοτομίες, επανασχεδιάζοντας τα εθνικά σύνορα και αρκετές φορές ανοίγοντας το δρόμο για επαναστάσεις. Οι ταραχές εξωθούσαν τις αυτοκρατορίες να αλλάξουν πορεία –όπως η Βυζαντινή αυτοκρατορία όταν χτυπήθηκε από την πανούκλα του Ιουστινιανού κατά το 541-542– και ορισμένες ακόμη και να εξαφανιστούν τελείως – όπως όταν οι αυτοκράτορες των Ίνκα και των Αζτέκων πέθαναν μαζί με τους περισσότερους των υπηκόων τους από Ευρωπαϊκά μικρόβια. Επίσης, τα απολυταρχικά μέτρα αποτελούσαν πάντα μέρος της πολιτικής στην προσπάθεια να τις αντιμετωπίσουν. Επομένως, δεν υπάρχει τίποτε το νέο αναφορικά με τους περιορισμούς και τα απαγορευτικά μέτρα τα οποία επιβάλλονται στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου για τον περιορισμό του COVID-19. Αποτελούν συνήθεις πρακτικές επί αιώνες. Οι παλαιότερες μορφές περιορισμών εμφανίστηκαν με τις καραντίνες, που επιβλήθηκαν σε μια προσπάθεια περιορισμού του Μαύρου Θανάτου ο οποίος μεταξύ 1347 και 1351 σκότωσε περίπου το ένα τρίτο των Ευρωπαίων. Προερχόμενη από τη λέξη “quaranta” (που σημαίνει “σαράντα” στα Ιταλικά) η ιδέα του να περιορίζεις τους ανθρώπους για 40 ημέρες, γεννήθηκε χωρίς οι αρχές να κατανοούν πραγματικά τι ακριβώς ήθελαν να περιορίσουν, παρ’ όλα αυτά ήταν μια από τις πρώτες μορφές “θεσμοθετημένης δημόσιας υγείας” και βοήθησαν στην νομιμοποίηση του “σχηματισμού εξουσίας” από το σύγχρονο κράτος. Η περίοδος των 40 ημερών δεν έχει καμιά ιατρική βάση, αλλά επιλέχθηκε για συμβολικούς και θρησκευτικούς λόγους: η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αναφέρονται στον αριθμό 40 στη βάση του εξαγνισμού – συγκεκριμένα στις 40 ημέρες της Σαρακοστής και στις 40 ημέρες της πλημμύρας στην Γένεση. Η διασπορά των μολυσματικών ασθενειών διαθέτει μια μοναδική ικανότητα να δημιουργεί τον φόβο, την ανησυχία και τη μαζική υστερία. Κάνοντάς το αυτό, όπως έχουμε δει, προκαλεί επίσης την κοινωνική μας συνοχή και τη συλλογική μας ικανότητα να διαχειριστούμε την κρίση. Οι επιδημίες είναι από την ίδια τους τη φύση διαιρετικές και τραυματικές. Αυτό το οποίο μαχόμαστε είναι αόρατο, η οικογένειά μας, οι φίλοι μας και οι γείτονές μας μπορεί να γίνουν πηγές μόλυνσης. Τα αγαπημένα μας καθημερινά τελετουργικά, όπως το να συναντάμε έναν φίλο σε δημόσιο χώρο, μπορεί να γίνουν όχημα διασποράς της μόλυνσης και οι αρχές που προσπαθούν να μας κρατήσουν ασφαλείς επιβάλλοντας περιορισμούς συχνά γίνονται αντιληπτοί ως φορείς της καταπίεσης. Σ’ όλη την Ιστορία, το σημαντικό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο ήταν η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων και το ρίξιμο της ευθύνης στον ξένο. Στην Μεσαιωνική Ευρώπη οι Εβραίοι ήταν σχεδόν πάντα ανάμεσα στα θύματα των πιο διαβόητων διωγμών που προκαλούνταν από την πανούκλα. […] Αυτό που ισχύει για τον Ευρωπαϊκό αντισημιτισμό ισχύει επίσης και για την άνοδο του απολυταρχικού κράτους, την σταδιακή υποχώρηση της εκκλησίας και πολλά άλλα ιστορικά γεγονότα τα οποία μπορούν σε όχι μικρό βαθμό να αποδοθούν στις επιδημίες. Οι αλλαγές ήταν τόσο ευρείες και εξαπλωμένες ώστε οδήγησαν στο “τέλος της εποχής της υποταγής” οδηγώντας την φεουδαρχία και την δουλοπαροικία στο τέλος της και εγκαινιάζοντας την εποχή της Αναγέννησης. Για να το πούμε απλά: “Ο Μαύρος Θάνατος πιθανόν να ήταν η μη αναγνωρισμένη απαρχή του σύγχρονου ανθρώπου”. Εάν τόσο μεγάλες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές μπορούσαν να προκληθούν από την πανούκλα στον Μεσαιωνικό κόσμο, θα μπορούσε άραγε η πανδημία του COVID-19 να σηματοδοτήσει ένα παρόμοιο σημείο καμπής με μακροπρόθεσμες και δραματικές συνέπειες για τον κόσμο μας σήμερα; Ανόμοια με διάφορες παλιές επιδημίες, ο COVID-19 δεν αποτελεί μια νέα υπαρξιακή απειλή. Δεν θα προκαλέσει απροσδόκητη μαζική πείνα ή μεγάλες στρατιωτικές ήττες και αλλαγές καθεστώτων. Ούτε ολόκληροι πληθυσμοί πρόκειται να εξολοθρευτούν ούτε να εκτοπιστούν σαν αποτέλεσμα της πανδημίας. Όμως, αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί σε καθησυχαστικές αναλύσεις. Στην πραγματικότητα η πανδημία οξύνει προϋπάρχοντες κινδύνους τους οποίους αποτύχαμε να αντιμετωπίσουμε για πολύ καιρό. Επίσης θα επιταχύνει διάφορες ενοχλητικές τάσεις οι οποίες συσσωρεύονταν για παρατεταμένο χρονικό διάστημα» (Η Μεγάλη Επανεκκίνηση, μτφ Θ.)

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 211, Ιανουάριος 2021



Πηγή: Anarchypress.wordpress.com